لطفا منتظر باشید

لذت اشتغال به ياد خدا

چقدر اين روايت با لذت است. حرف پروردگار است: «اذا كانَ الغالبُ عَلَى العبدِ الاشتغالَ بى»  زمانى كه اغلب برنامه‏هاى بنده من سرگرم بودن باطن، دل و قلبش با من باشد؛ يعنى با من بيدار مى‏شود، مى‏خوابد، مى‏خندد، راه مى‏رود، مى‏آيد، كسب مى‏كند، زندگى را مى‏چرخاند. من براى او چه مى‏كنم؟
 «جَعَلْتُ بُغْيَتَهُ وَ لَذَّتَهُ فِى ذِكْرِى» همه لذتش را در ياد خودم قرار مى‏دهم كه با ياد من غرق در لذت شود.
اگر اين ياد خدا لذتى نداشت، پس انبيا اين عبادات را چگونه انجام مى‏دادند؟ اين دعاى كميل‏ها، عرفه‏ها، ابوحمزه‏ها، از كجا طلوع كرده است؟ اين‏ها با خدا چه مناجاتى مى‏كردند و چه لذتى مى‏بردند.
اما به زن بدكاره بگوييد: بيا چند دقيقه در كنار من بنشين، من غزل معنويى بخوانم، به شما مى‏گويد: چرا مرا از كارم بازداشتى؟ اما اين شب‏هاى رمضان به درب خانه امام زين‏العابدين عليه السلام در دعاى ابوحمزه برو، حضرت وقتى صورت را از خاك بلند مى‏كرد، خاك زير صورت مبارك ايشان از گريه گِل شده بود، ايشان اين گونه با خدا زندگى مى‏كرد.
 «عَشَقَنِى وَ عَشَقْتُه» وقتى لذت زندگى او را در ياد خودم قرار دادم، او عاشق من مى‏شود و من نيز عاشق او مى‏شوم:
چه خوش بى مهربونى هر دو سر بى             كه يك سر مهربونى دردسر بى
من در خلوت شب به بنده‏ام بگويم: دوستت دارم، او نيز بگويد: خدايا! دوستت دارم. او يك قدم مى‏آيد، من ده قدم مى‏آيم. حضرت يوسف عليه السلام نيازى به لذت بردن از زنا نداشت، او از لذت با خدا بودن پر بود. نيازى نداشت. خدا انيس و مونس و رفيق او بود، نيازى به رفاقت با زن ناپاك و نامحرم نداشت.
مباهات خدا بر فرشتگان به واسطه بنده مؤمن‏
آن وقت به ملائكه مى‏گويد: فرشتگان من، فلان جاى زمين را نگاه كنيد. در حالى كه بيشتر مردم خواب و عده‏اى نيز در گناه هستند، عبد و رفيق مرا نگاه كنيد. دست خود را بلند كرده و مى‏گويد: «الهى العفو» يا صورتش را روى خاك گذاشته، مى‏گويد: «يا لَطيفُ ارْحَمْ عَبْدَكَ الضَّعيف» نزد ملائكه به وجود شما مباهات مى‏كند و مى‏فرمايد: آن وقتى كه به شما گفتم: مى‏خواهم آدم را بيافرينم، به ياد داريد؟ گفتيد: مى‏خواهى كسانى را خلق كنى كه‏ روى زمين فساد و خون‏ريزى كنند؟ اما نگاه كنيد، ببينيد چه موجودى خلق كرده‏ام.
چند بار به ملائكه گفته است: بيابان‏هاى مدينه و كوفه را نگاه كنيد؟ به خصوص آن وقتى كه صورت اميرالمؤمنين عليه السلام روى خاك بود و عرض مى‏كرد: «مَوْلاىَ يا مولاى انت المولى و انا العبد و هل يرحم العبد الا المولى» پيغمبر صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد: وقتى امثال اين انسان‏ها را در قبر مى‏گذارند و در قبر را مى‏بندند كه برگردند، خطاب مى‏رسد: بنده من، تو را تنها گذاشتند و رفتند؟ مبادا بترسى، من تا قيامت مونس تو هستم.
والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته‏

پایگاه عرفان

نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه