منشأ تفاوت بين انسان‏ها

به همه انسان‏ها بشر مى‏گوييم، اما يكى فرعون و ديگرى موسى عليه السلام است. يكى نمرود و ديگرى حضرت ابراهيم عليه السلام است. يكى رسول خدا صلى الله عليه و آله و ديگرى ابوجهل است. يكى اميرالمؤمنين عليه السلام و در مقابل او معاويه است.

تفاوت اين دو بشر در بدن، چهره‏نگارى آنها از جانب خدا، پوست، گوشت و استخوان نيست، بلكه تفاوت آنان در انسانيت، عقل، قلب، ايمان، وجدان، فطرت و كرامت است. اين يكى حضرت موسى بن عمران و كليم الله است، آن يكى از مؤمنانى است كه با زبان «لا اله الا الله» مى‏گويند.

خداوند در سوره طه مى‏فرمايد: آنها را به درخت، دار مى‏زنند و دست و پاى آنها را قطع مى‏كند كه چرا «لا اله الا الله» مى‏گوييد. آن يكى با خدا به طور مستقيم حرف مى‏زند، در حالى كه طرف مقابل به اين سخن گوى خدا مى‏گويد: تو جادوگر، ستمكار، ساحر و به هم زننده نظام طبيعت هستى؛ يعنى آن چه زشتى در خود اوست، به ديگرى نسبت مى‏دهد. همچنان كه اينجا حضرت موسى عليه السلام و فرعون با يكديگر تفاوت دارند. بعد از مرگ نيز در جايگاه آخرتى با هم تفاوت دارند. حضرت موسى عليه السلام در بهشت از چشمه سلسبيل و از چشمه‏اى كه:

«عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً» 

مى‏آشامد، اما فرعون در جهنم از ماده پرخونِ پرچركِ بسيار بدبويى به نام‏ «زَقُّومٍ» مى‏آشامد:

«لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ» 

وقتى از پيغمبر صلى الله عليه و آله مى‏پرسند: «زَقُّومٍ» كه خدا در سوره واقعه از آن ياد مى‏كند

چيست؟ حضرت صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد: اگر قطره‏اى از آن را در دريا بريزند، همه موجودات زنده زمين را نابود مى‏كند. مثلًا زنبور، ما همه انواع زنبورها را مى‏گوييم، اسم ديگرى هم ندارند. همه آنها نيز با گياه، گل، گلستان، مرغزار و جنگل‏ها سر و كار دارند، فقط يك نوع از آنها با ديگران تفاوت دارد كه شهد گياهان را مى‏خورد و در كارگاه وجود خود به بهترين ماده غذايى جهان به نام عسل تبديل مى‏كند.

زنبورهاى ديگر نيز همين گياهانى كه اين گروه مى‏خورند، آنها نيز مى‏خورند، ولى فقط سمّ توليد مى‏كنند كه گاهى مردم و يا حيوانات ديگر را نيش مى‏زنند و حتى مى‏كشند، در حالى كه از همه گياهانى كه زنبور عسل مى‏خورد استفاده كرده‏اند.