اشتراك لفظ انسان و تفاوت در معنا

ما در فارسى مى‏گوييم: شير، لغت عربى آن در قرآن كريم «لبن» آمده است:

«لَبَناً خالِصاً سائِغاً» 

همين لفظ شير را در دو جاى ديگر در ادبيات فارسى به كار مى‏بريم؛ يكى شير، شير جنگل است كه در گرسنگى حمله مى‏كند، مى‏درد، قطعه قطعه مى‏كند و مى‏خورد، آن وقت آرام مى‏گيرد. در عالم طبيعت اين يك نوع شير است. يك نوع شير هم در عالم طبيعت، شير مادر است كه همه حيات، توان، قدرت و رشد برنامه‏هاى مادى و معنوى كودك وابسته به آن است. اما اينها با هم چه تفاوتى‏دارند؟

تفاوت آنها اين است كه يكى حمله مى‏كند، مى‏درد، قطعه قطعه مى‏كند مى‏خورد و حساب هيچ چيزى را نمى‏كند، اما اين شير، رشد و كمال مى‏دهد، مغز را مى‏پروراند، اعصاب را قوى مى‏كند، به پوست رنگ مى‏دهد، بچه را سير مى‏كند، توان و قدرت عصبى بچه را بالا مى‏برد و قدرت دفاع بدن او را در مقابل ميكروب‏ها قوى‏تر مى‏كند.

يك شير هم، شير فلزى، آهنى و برنجى كه در خانه‏ها است كه به سدّ، چشمه، چاه و يا رودخانه وصل شده، براى آب آشاميدنى است كه مردم با اين شير وضو مى‏گيرند، غسل مى‏كنند، طهارت معنوى به دست مى‏آورند، آلودگى را شستشو مى‏دهند، خانه، لباس، آشپزخانه و ظرف‏ها را به پاكى مى‏رسانند. تفاوت اين‏ها البته تفاوت در لفظ است؛ يعنى يك لفظ با مصاديق مختلف است، كه همه را شير مى‏گوييم.