باز بودن درب توبه تا قبل از مرگ
انسان تا وقتى كه جاده عمر را طى مىكند، مىتواند از دنيا ديندار بيرون رود؛ چون اگر بىدين از دنيا رود، ديگر نمىتواند ديندار شود؛ يعنى آنجا ديگر ديندار شدن او را قبول نمىكنند:
«وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ»
زمانى كه ملك الموت و عالم بعد را ديديد و پردهها كنار رفت، اگر بگوييد توبه مىكنم، ديگر قبول نمىشود.
لحظه مرگ، لحظه اصلاح نيست؛ چون وقت اصلاح شدن تمام شده است. آنجا با اشاره ملك الموت، گوش و چشم انسان به كار مىافتد و زبان او بند مىآيد. ديگر چه وقتى براى اصلاح كردن اعمال خود دارد كه بگويد: من ده سال نماز نخواندهام، اما اكنون مىخوانم. يا ده سال روزه نگرفتهام، اكنون مىگيرم. يا صد ميليون مال مردم را خوردهام، همه را پس مىدهم. اصلًا وقت اصلاح نيست. آن لحظه انسان، بىدين مىميرد.
English