مقام دنيايى در نظر بندگان خدا

خدا گوشه‏اى از مقام دنيايى را به حضرت يوسف عليه السلام داد، اما ايشان مى‏فرمايد:

«رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ»

اين صندلى مقام، مقدارى از حكومت است، اما تو آن را به من عنايت كرده‏اى و اين ابزارى است كه با آن، مردم و بندگان تو را به حق خود برسانم.

حال به سراغ حكومتى ديگر برويم كه خدا در قرآن مجيد مى‏فرمايد: از نظر جلال و شكوه، مانند آن حكومت نيامده و آن حكومت حضرت سليمان عليه السلام بود. «2» آن حكومتى كه آن حضرت داشت، بايد باد غرورش از همه شاهان عالم و رئيس جمهوران بيشتر باشد، اما ايشان هنگام عصر، از محل حكومت بيرون مى‏آمد، معبدى در محله‏هاى فقيرنشين پيدا مى‏كرد، همه نيز او را نمى‏شناختند، داخل صف عبادت كنندگان مى‏شد، نفر كنارى او مى‏ديد اين شخص جديدى است كه مى‏بيند. عجب انسان خاكسارى است. به او دست مى‏داد و عرض مى‏كرد: اهل اينجا هستيد؟ مى‏فرمود: بله، مى‏پرسيد: شما چه كاره هستيد؟ مى‏فرمود: مسكينى هستم كه دوست دارم با مساكين زندگى كنم. مى‏پرسيد: كار، گرفتارى و مشكلى ندارى؟ مى‏فرمود: نه. بازوى سالمى دارم، در خانه زنبيل مى‏بافم و مى‏فروشم و با همان خودم را اداره مى‏كنم.