گناه، مخالفت با نظام هستى‏

عده‏اى گناه را اين گونه تعريف كرده‏اند: مخالفت با مجموع نظام هستى. اين تعريف يعنى چه؟ به آيه‏اى از قرآن توجه كنيد:

«سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومُ مُسَخَّراتٌ بِأَمْرِهِ»

شب، روز، خورشيد، ماه، ستارگان، همه را رام شما قرار داد كه براى شما كار كنند، شما زنده بمانيد و روزى بخوريد، ولى اگر آنها زبان داشتند، به شما مى‏گفتند:

ما خود را براى شما هزينه مى‏كنيم كه شما نيز خود را براى خدا هزينه كنيد.

گناه يعنى: اى موجوداتى كه براى ما هزينه مى‏شويد تا ما براى خدا هزينه شويم، شما را خرج مى‏كنيم، اما دست شيطان را مى‏بوسيم. اين گناه و معصيت است.

تعبير ديگرى در تأويل آيه ديگرى از قرآن درباره گناه وجود دارد:

«يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ»

گناه يعنى با دست خود كلنگ برداشتن و ساختمان انسانيت را تخريب كردن كه پايان كار بگويم: خدايا! من ديگر در مدار انسان بودن نيستم، حال تو هر نظرى دارى، داشته باش. نظر خدا چيست:

«أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»

اگر ساختمان انسانيت خراب شود، چيزى از انسان نمى‏ماند. جمله‏اى از اميرالمؤمنين عليه السلام بشنويد:

«فالصُّورَةُ صُورَةُ إنسانٍ وَ القَلْبُ قَلْبُ حيوان»  حال ما هستيم و كوهى از گناهان مختلف كه هر كدام به تناسب وضع خود مرتكب شده‏ايم. خدا با ما چه معامله‏اى مى‏كند؟