صبر، بهترين عامل رسيدن به كمال‏

بهترين عامل رسيدن به مقام هدايت و پيشوايى و زمينه‏ساز يقين، صبر است. در روز قيامت، درجات و خيراتى كه به خاطر صبر و يقين به انسان مى‏دهند، فقط خداوند بر آن واقف است.

در كتاب شريف «كافى» نوشته شده است: وقتى ميت را در قبر مى‏گذارند و روح انسان وارد عالم برزخ مى‏شود، اولين برنامه‏اى كه در ابتداى ورود به عالم برزخ انجام مى‏شود اين است كه دو فرشته الهى براى سؤال و جواب بر روح انسان وارد مى‏شوند. «1» مگر خداوند بر احوالات و كارهاى خوب و بد انسان علم ندارد كه دو فرشته را براى سؤال و جواب مأمور مى‏كند؟ اين سؤالات براى رفع جهل نمى‏باشد، بلكه براى اتمام حجت بر مسافر وارد شده در عالم برزخ است، يا مى‏خواهد او را با پاسخ‏هايى كه مى‏دهد، به اوج شرف و كرامت برساند كه حضرت مى‏فرمايند: بعد

از پاسخ دادن، مأموران خدا عالى‏ترين بستر راحت را به او هديه مى‏كنند و به او مى‏گويند: استراحت كن، تا در روز قيامت تو را صدا كنيم.

هنگامى كه او را صدا مى‏كنند، روز برپا شدن قيامت است، ممكن است پنج‏هزار سال در برزخ استراحت كرده باشد. او را صدا مى‏كنند، بيدار مى‏شود، مى‏بيند قيامت برپا شده است، بسيار خوشحال و شادمان مى‏شود كه به نقطه‏ وصال كامل نايل شده است.

طبق آيات قرآن، انسان از كسى كه در كنار او ايستاده است سؤال مى‏كند: چه مدت در عالم برزخ بوديم؟ او مى‏گويد: يك يا دو روز. برزخ را براى صابران قرار داده‏اند كه اين برزخ در آنها هيچ گونه اثر نامطلوبى ندارد؛ يعنى انسان در آنجا فراق همسر، پسر، دختر، مال، مغازه، خانه، دوستان، عروس و داماد را احساس نمى‏كند، چون استراحتى كه به او مى‏دهند، استراحت مطلق فكرى، عصبى و باطنى است.

از انسان سؤال مى‏كنند:

«مَنْ رَبُّكَ و مَنْ نَبيُّكَ وَ مَنْ امامُكَ وَ ما قِبْلَتُكَ؟»

حضرت مى‏فرمايند: قبل از اين كه در برزخ اين سؤالات شروع شود، نماز، روزه، زكات، حج، صدقه و خيرات او يك طرف و صبر در جانب ديگر او قرار مى‏گيرد.

صبر در برابر گناه، طاعت و ناگوارى، هر سه در روزه قرار دارد و به همين خاطر است كه در قرآن و روايات، پروردگار نمى‏فرمايد: «الصلوه لى»، «الحج لى»، «الزكوه لى» اما ارزش و منزلت روزه از همه عبادات بالاتر است، زيرا خداوند روزه را به ما واگذار نكرده است كه بگويد: «الصوم لكم» بلكه مى‏فرمايد: «الصوم لى» روزه مخصوص من است؛ گنجى است كه از باب محبت در اختيار شما مى‏گذارم و در روز قيامت، خودم به آن پاداش مى‏دهم: «و انا أجزى به».

پاداش روزه در ارتباط با وجود مقدس حضرت حق است، چون اگر تمام غيب‏

و شهود جمع شوند، نمى‏توانند پاداش يك روز ماه رمضان را به شما بدهند.

يكى از زيباترين آيات قرآن را براى شما مطرح كنم. پروردگار مى‏فرمايد:

«مَا عِندَكُمْ يَنفَدُوَ مَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ‏»

لباس، مال، ثروت، زمين، ملك، عمر، مقام، صندلى، رياست، وكالت و وزارت و هر چه در ارتباط با شما است از دست رفتنى است، اما آنچه در ارتباط با من است، مانند: احسان، رحمت، مغفرت، رضوان و بهشت، ابدى است و هرگز از دست رفتنى نيست.

بعد مى‏فرمايد:

«وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُواْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ‏»  پاداش كسانى كه صبر كرده‏اند و براى رسيدن به هدف خود كوشش كرده‏اند را بر پايه بهترين عملى كه همواره انجام مى‏داده‏اند، به آنها مى‏دهيم؛ زيرا صبر، جاده است.

اما «ما عندالله» چيست؟ سرمايه‏ها، رحمت، لطف، رضوان، بهشت، درجات و خيرات بى‏نهايت است. براى رسيدن به‏ «ما عندالله» اين جاده را بايد طى كرد؛ در برابر گناهان خود را حفظ نماييم، از حريم حرمت‏هاى خدا بيرون نرويم و حرام را حلال نكنيم و در برابر سختى‏ها، بلاها، مصايب و گرفتارى‏ها صبور باشيم و با ديدن مصايب، زبان به كفرگويى نگشاييم.