تجلى جمال محبوب بر حضرت موسى عليه‏السلام‏

مقدارى از اين لذت به موسى بن عمران عليه‏السلام رسيده بود كه چنان در باطن خود مدهوش محبوب شد كه درخواست تجلى جمال محبوب را كرد. او كه مى‏دانست پروردگار عالم را با چشم سر نمى‏شود ديد. او پيغمبر اولوالعزم بود كه حقايق براى او روشن است، پس درخواست جلوه جمال حضرت حق را در باطن كرد.

خطاب رسيد: به كوه نگاه كن. من جلوه‏اى به كوه مى‏كنم، اگر سر جايش ماند، تو نيز آماده آن جلوه باش.

حضرت موسى بن عمران عليه‏السلام صورت خود را به جانب كوه برگرداند. خدا جلوه نور جمال ازلى را به كوه زد، كوه خاكستر شد و به باد رفت. حضرت موسى عليه‏السلام غش كرد.

اين مطالب در سوره مباركه اعراف است:

«خَرَّ مُوسَى صَعِقًا» حضرت موسى عليه‏السلام بيهوش شد و مانند انسان مرده، در كوه طور افتاد. بعد كه به هوش آمد، براى اين تقاضايى كه كرده بود، طلب مغفرت كرد:

«قَالَ سُبْحَنَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ‏»  ولى به نظر بزرگان دين، اين جلوه در روز قيامت بر اهل ايمان خواهد شد، بدون اين كه بيهوشى و غش كردنى در كار باشد، بلكه شنيدن صدا و ديدن اين جلوه، دل انسان را الى الابد مست مى‏كند.

اى كاش امكان داشت اين مطالب را به ذهن نزديك‏تر كرد. روايتى براى شما بيان‏ كنم، شايد گره اين بخش را باز كند. تمام اهل ايمان، منهاى مخلَصين زحمت مى‏كشند تا به بهشت برسند و مى‏رسند. در روز قيامت، خداوند متعال زيباترين منظره و خوشمزه‏ترين نعمت‏ها را كه فوق آن وجود ندارد، براى شما قرار مى‏دهد.

خداوند در قرآن مى‏فرمايد:

در بهشت براى شما:

«تَلَذُّ الْأَعْيُنُ‏»  لذت نگاه در آنجا، لذت كاملى است. شما در دنيا به گل، گلستان، مرغزار، كوهسار و چشمه سار كه نگاه مى‏كنيد، لذت روحى روانى به شما دست مى‏دهد، در حالى كه اين‏ها محدود و از بين رفتنى هستند، ولى در روز قيامت، بهشتى را مى‏نگريد كه جلوه محبت و لطف پروردگار است.

«فِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ‏» هر چه بخواهيد براى شما فراهم است. هيچ چيزى نيست كه بگويند نمى‏شود.

شهداى كربلا با استقبال ملائكه و طبق روايات، با استقبال پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله و اميرالمؤمنين عليه‏السلام و تمام فرشتگانِ رحمت وارد محشر مى‏شوند و در كنار قبر اين هفتاد و دو نفر مى‏آيند. هر شهيدى كه از قبر برمى‏خيزد، پيغمبر و اميرالمؤمنين عليهماالسلام او را در آغوش مى‏گيرند. شما در آغوش حرام نرو، آغوشى به تو مى‏دهند كه ديگر بالاتر از آن آغوش نيست. انسان براى رسيدن به حقايق بايد گذشت داشته باشد.

اگر لذت ترك لذت بدانى‏

دگر لذت نفس لذت نخوانى‏

جوان‏هايى كه به طرف لذايذ دنيوى مى‏روند، آيا اين آغوش آلوده، پرميكرب، پليد، سازنده ايدز آغوش است، يا دوزخ دنياست؟