مبارزه با هواهاى نفسانى و ترس از خدا

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏وآله در مورد صبر مى‏فرمايند: صبر صابران را در چهار موقع مى‏توانيد ببينيد:

«فالصبر على أربع شعب»

صابران در چهار شعبه، صبر را خرج مى‏كنند. چون قيامت را باور دارند و در باور قيامت، بهشت و جهنم را لحاظ مى‏كنند و مشتاق بهشت هستند. همه بايد مشتاق بهشت باشند. بهشت، وعده قطعى خدا به خوبان عالم است. اما انسان مشتاق بهشت:

«سلا عن الشهوات»

از همه خواسته‏هاى غيرمعقول، غيرمنطقى و غيرمشروع جدا زندگى مى‏كند.

وقتى به او سخت مى‏گذرد، صبر مى‏كند. رنج مى‏كشد، اما صبر را پيشه راه خود مى‏كند. مى‏بيند كه همه نوع گناه فراهم است، ظاهر گناهان نيز خيلى لذيذ است، ولى به خاطر اشتياق به بهشت، از گناه چشم مى‏پوشد و مى‏گذرد؛ با خواسته‏هاى نامشروع زندگى نمى‏كند.

اما شعبه دوم صبر؛ صابران واقعا از دوزخ بيم دارند و مى‏ترسند. انبيا نيز از دوزخ مى‏ترسيدند:

«إِنّى أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ‏»  ديگران مى‏خواستند به جهنم بروند، اما حضرت نوح عليه السلام مى‏فرمود: من از

عذاب روز قيامت بر شما مى‏ترسم.

خداوند در قرآن، در سوره نور، درباره اميرالمؤمنين، فاطمه زهرا، حضرت مجتبى و امام حسين عليهم‏السلام مى‏فرمايد:

«يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَرُ»  از روزى كه دلها و چشم‏ها از ترس دگرگون بود، اينان با وجود معصوم بودن، از آن روز مى‏ترسيدند.

بخش عمده‏اى از مردم، بسيار شجاع هستند. از حضرت زهرا عليها السلام نترس تر هستند. به قدرى شجاع هستند كه اگر به آنها بگوييد: به واسطه گناهى كه داريد مى‏كنيد، عذاب در انتظار شما است، با حالت تمسخر، به شما، جهنم، قيامت و به خداى برپا كننده قيامت مى‏خندند. آيا شجاعت از اين بالاتر وجود دارد؟