صبر انسان در برابر گناه‏

گناه تا آخر عمر در حال هجوم به سوى انسان است، همان گونه كه به تمام انبيا و ائمه طاهرين عليهم‏السلام هجوم داشت. يعنى آنها را نيز استثنا نمى‏كرد.

چيزى كه هست، هجوم هر گناهى به انبيا و ائمه طاهرين عليهم‏السلام با شكست كامل‏ مواجه مى‏شده است. يعنى اين هجوم توان ورود به فضاى فكر آنها را نداشت كه انبيا حتى فكر گناه كنند. انبيا و ائمه طاهرين عليهم‏السلام هر هجومى از گناه را در همان لحظه اول مى‏شكستند و نابود مى‏كردند.

اما انسان‏ها زمينه قبول، ايجاد مقدمات، مرتكب شدن و فكر گناه و صبر در برابر آن را دارند. خدا مى‏خواهد كه فشار درونى، عصبى و فشار تلخ گناه و لذيذترين لقمه سفره شيطان را از انسان دور كند. اين خيلى ارزش دارد.

امام باقر عليه‏السلام در مورد اين مقاومت مى‏فرمايند: صبر بر گناه مقاومتى است كه درهاى بهشت از ميان اين مقاومت به روى انسان باز مى‏شود. اين مطلب را اميرالمؤمنين عليه‏السلام و رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏وآله نيز به شكل ديگرى مطرح مى‏كنند. خدا در قرآن مجيد مى‏فرمايد:

«أَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى فَإِنَّ الْجَنَّهَ هِىَ‏ الْمَأْوَى‏»  بيشترين آيات و روايات در باب رسيدن انسان به بهشت، مربوط به همين دفع گناه است كه با صبر و تحمل دفع مى‏شود.

بى‏محلى كردن و فراهم نكردن مقدمه گناه و خود را حفظ كردن، خيلى براى انسان تلخ است. انبيا نيز مى‏دانستند كه تلخ است، اما اين صبر، تحمل اين تلخى و مقاومت در مقابل گناه، كليد باز كردن درهاى بهشت است. اين تلخى زلف انسان را با بهشت گره مى‏زند؛ يعنى گره خوردن انسان به بهشت، به دست صبر در مقابل گناه است.

كسى كه مى‏خواهد در مقابل گناه صبر كند، لازم است ديدگاه پروردگار عالم، انبيا و ائمه طاهرين عليهم‏السلام را نسبت به گناه بشناسد. ببيند، بفهمد و لمس كند كه دين، گناه را به چه كيفيتى مى‏بيند.

فرض كنيد پول حرام از هر راه حرامى كه به دست بيايد؛ «2» مكر، حيله، رشوه، غصب، اختلاس، دزدى، تقلّب در جنسى كه به مردم فروخته مى‏شود و پول‏هايى كه اميرالمؤمنين عليه‏السلام از فروش خرمايى كه خودش كاشته، از خريدار مى‏گيرد، از نظر ظاهر كه فرقى نمى‏كنند، چون هر دو سكّه، طلا، نقره و يا اسكناس مى‏باشند.