نجات اسلام توسط سيد الشهدا عليه‏السلام‏

ايشان با توجه به حوادث صدر اول اسلام، اعتقادشان اين بود كه اصل فطرت، بعد از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏وآله بنا بود به دست اشرار به اسارت گرفته شود. اسلام نيز نهال نوپايى بود وتمام رشد اين نهال در مدينه بود و جاى ديگر نيز اسلام ظهور نداشت، مكه تا سال آخر عمر پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله در دست مشركين بود وهمه نيروى اسلام در مدينه بود، ولى به صورت نهال جوانى بود كه بعد از مرگ پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله خيلى راحت مى‏شد اين نهال را از جا بكنند و بخشكانند سرانجام نابود كنند و ديگر اسلامى نبود كه از مدينه ظهور خود رابه مناطق ديگر وخارج ازمنطقه عرب برساند وروزى بيايد كه دنياگير شود.

با ولادت حضرت سيدالشهدا عليه‏السلام، پروردگار براى هميشه فطرت را از اسارت نجات داد و اين درخت با خون حضرت سيدالشهدا عليه‏السلام و ياران با كرامتش آبيارى شد و اين خون تزريق شده، حيات ابدى اسلام را تضمين كرد كه جمله زيبايى نيز نقل شده است كه نمى‏دانم از كيست، ولى حقيقت است كه:

«الاسْلامُ نَبَوِىُّ الحُدُوثِ وَ حُسَينىُّ البَقاء»

ظهور و رخ نشان دادن اسلام، مربوط به پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله است، اما دوام اين دين، مربوط به حضرت سيد الشهداء عليه‏السلام است.

آن مرد بزرگ اين مطلب را بر اساس اين آيه قرآن كه فرشتگان مطلقا اهل معصيت نيستند مى‏گفت، كه فطرس را به اين شكلى كه نقل كردند و جزء نُقل شيرين مجالس امام حسين عليه‏السلام شده است، رد مى‏كرد و مى‏گفت: آيه قرآن از قبول اين داستان امتناع دارد، چون خلاف صريح آيات قرآن مجيد است.

ملائكه اهل گناه نيستند، همين طور حيوانات نيز اهل گناه نيستند:

«مَّا مِن دَآبَّهٍ إِلَّا هُوَ ءَاخِذُ بِنَاصِيَتِهَآ»

پروردگار عالم در قرآن مى‏فرمايد: مهار تمام موجودات زنده زمين به دست من است.

من آنها را از لانه بيرون مى‏آورم و به لانه برمى‏گردانم. پيدا كردن مواد غذايى آنها بر عهده من است. من مهار آنها را در اختيار دارم و در حقيقت موجودات مجبورى هستند كه در فضاى اجبار، گناه كردن معنا ندارد. اطلاعات ما از جنّ نيز بسيار كم است، لذا ورود به اين بحث بى‏فايده است.