پذيرش توبه در حق ديگرى‏

اينجا مسأله دومى هست؛ من گناه مالى كردم، فرزندانم بعد از مردن من اين گناه مرا پاك كردند، حال خدا با من چه كار مى‏كند؟ در اينجا دو آيه از قرآن ببينيم: در سوره نساء مى‏فرمايد:

حبيب من! كسانى كه مرتكب گناه شدند، به خدمت تو آمدند:

«فَاسْتَغْفَرُواْ اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيًما»

 به تو گفتند: تو نزد خدا آبرو دارى، تو براى ما توبه كن و از خدا براى ما طلب‏ مغفرت كن، كه اگر تو به جاى آنها توبه كنى، من آنها را مى‏آمرزم.

برادران حضرت يوسف عليه‏السلام به حضرت يعقوب عليه‏السلام گفتند:

«قَالُواْ يَأَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَآ إِنَّا كُنَّا خَطِئِينَ‏»  تو براى ما طلب مغفرت كن، او نيز قبول كرد و استغفار و طلب مغفرت كرد و خدا آن گنهكاران را آمرزيد.

چه مى‏دانيم كه رحمت خدا چه مى‏كند. كسى كه شصت سال در ربا بوده و فرزندانش نجاتش دادند، از حساب‏ها بالكل كه پاك شد، خدا بگويد: با ما ديگر حسابى ندارد، پس بخشيديم.

صبر در مقابل گناه، كه تلخ است و ممكن است در كنار گناه، دچار فشار شديد درونى و بيرونى باشد، بسيار ارزشمند است. فشار درونى به او فشار بياورد كه چند ميليون تومان پول، يا هزار متر زمين است، فعلًا كه با فتنه مى‏شود به دست آورد، همه دارند مى‏خورند، تو هم يكى مانند آنها.

خيلى جالب است كه براى ارتكاب گناه، بر گنهكاران تكيه مى‏كنند، به جاى اين كه بر خدا تكيه كنند كه فرموده گناه نكنيد، بر گناهكاران تكيه مى‏كنند تا در درون خود مجوز درست كنند، مى‏گويند: همه دارند مى‏خورند، مى‏برند، از دولت، از ملت، زمين‏ها را با نام خودشان مى‏كنند، ما اگر اين كار را نكنيم، به ما مى‏گويند: بدبخت و بى‏عرضه.