رهائى از دوزخ‏

ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيها جِثِيًّا:

سپس اهل تقوا را نجات مى‏دهيم و ستمگران را در دوزخ در حالى كه براى ابد به زانو در آمده‏اند رها مى‏كنيم.

تقواى اهل تقوا سپر استوارى است كه آنان را گرچه از مسير دوزخ به سوى بهشت حركت كنند از آتش و عذاب حفظ مى‏كند، و نمى‏گذارد نسبت به آتش و شراره و حرارت آن اندك چيزى احساس كنند، ولى آنان كه نخواستند به اين سپر محكم، و مانع مستحكم مسلح شوند و نخواستند در سايه عبادت و طاعت و خدمت به خلق نيروئى معنوى و قوى و گامى استوار پيدا كنند، در قيامت اندك مصونيتى از عذاب نخواهند داشت، و همانطور كه در دنيا به سوى بندگى حق و خدمت به خلق گام برنداشتند، در قيامت نيروى گام برداشتن به سوى بهشت را نخواهند داشت و در دل آتش دوزخ به زانو خواهند آمد.