مالك ظاهر و باطن

كسى دارد به شما وعده مى‏دهد كه خزانه او ظاهرش:

« لَهُ مُلْكُ السَّمَـوَتِ وَالاْءَرْضِ »

كه در حدى با چشم خود منابع اين خزانه را مى‏توانيد ببينيد، و باطن اين خزانه را هم غير خودش هيچ كس نمى‏داند:

« وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لاَ يَعْلَمُهَآ إِلاَّ هُوَ »

يك چنين وجود مقدسى دارد به شما وعده مى‏دهد:

« أَلاَآ إِنَّ لِلّهِ مَا فِى السَّمَـوَتِ وَالاْءَرْضِ »

الا، يعنى حرف زدن همراه داد و فرياد كشيدن، كه به همه گوش‏ها برسد:

« أَلاَآ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ »

وعده من ثابت است. من به مؤمنين و مؤمنات، به مردان مؤمن و زنان مؤمنه كه وعده مى‏دهم، دست از وعده‏ام نخواهم كشيد، وعده من سرجايش هست، كسى دلش نلرزد، يأس پيدا نكند، و دلش خالى نشود. كسى پيش خودش مضطرب و دچار چون و چرا نشود، و شك و ترديد برايش نيايد كه حالا اين وعده‏اى كه به ما داده‏اند، عمل مى‏كنند يا نه؟

خدا دارد به شما وعده مى‏دهد، آن هم در كنار كلمه وعد «الله» گذاشته است. «الله» مستجمع جميع صفات كمال را مى‏گويند. كسى دارد به شما وعده مى‏دهد كه جميع صفات كمال را بى‏نهايت دارد؛ رحيم، كريم، عزيز، عليم، محيط و غفور بى‏نهايت است. چنين وجود مقدسى دارد به شما وعده مى‏دهد.

خيلى چيزها را من به شما وعده ندادم، ولى به شما عنايت و لطف كردم. آنهايى را كه وعده نداده، لطف كرده، آنهايى كه وعده داده چه مى‏كند؟