قطعى بودن وعده‏هاى الهى

اولاً فعل اول آيه، فعل ماضى است:

« وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَـت »

خدا وعده داده است، نه اين كه در آينده مى‏خواهد به شما وعده بدهد كه مى‏خواهم براى شما چكار كنم.

وعده داده و تمام شده، و موضوع وعده قطعى و محقق شده است، خود پروردگار در قرآن مجيد وقتى مى‏خواهد وعده خودش را تعريف كند، با صفت حق تعريف مى‏كند. كلمه حق به معنى ثابت و پا برجا است.

« أَلاَآ إِنَّ لِلّهِ مَا فِى السَّمَـوَتِ وَالاْءَرْضِ »

اول اين مطلب را در مقدمه وعده‏اش مى‏گويد، كه من وعده دهنده ندار و ناتوان و ضعيف و دست خالى نيستم. وعده من وعده به يك مسأله پوچى نيست. كسى دارد به بندگانش وعده مى‏دهد كه:

« لَهُ مُلْكُ السَّمَـوَتِ وَالاْءَرْضِ »

ملك اوست، مالكى هم غير وجود مقدس او در اين عالم وجود ندارد، اگر ما هم ادعاى مالكيت داريم، اهل دل مى‏گويند: مالكيت ما، مالكيت اعتبارى است، و ذاتى نيست.

ما الان مالك هستيم، ممكن است يك ساعت ديگر مالك نباشيم. الان دارا هستيم، ممكن است يك ساعت ديگر فقير فقير بشويم، اصلاً ممكن است پنج دقيقه ديگر حياتمان را هم نداشته باشيم.