گريه شيخ عباس تربتى

مرحوم آقا شيخ عباس تربتى، زمستان‏ها كه منبر مى‏رفت، گريه‏اش شديدتر از تابستان بود.تابستانها منطقه تربت حيدريه خنك بود، شب‏ها كه منبر مى‏رفت، خيلى گريه مى‏كرد، اما با زمستان فرق داشت. در زمستان كه منبر مى‏رفت، دو تا مسأله شرعى براى مردم مى‏گفت، يك آيه مى‏خواند، يك روايت مى‏گفت، توضيح مى‏داد و بعد هم از منبر پايين مى‏آمد و كنار بخارى مى‏رفت. درب بخارى را باز مى‏كرد و طبق آن آيه و روايتى كه خوانده بود، آتش بخارى را نگاه مى‏كرد و ضجه مى‏كشيد.

مى‏گفت: اين آتش كه مقدارى چوب خشك و پوك است، هيچ كدام از ما طاقت نداريم كه دستمان را داخلش بگذاريم، خدايا! ما با هفت طبقه جهنم و با آن آتش چه كنيم؟

والعصر؛ يعنى قسم به روزگار هدايت كه هر كسى وصل به اين هدايت نشود « لَفِى خُسْرٍ » ضرر كرده است.