تبيين آيات قرآن با احاديث

قرآن مجيد مى‏فرمايد:

« أَقِمِ الصَّلَوةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ الَّيْلِ وَ قُرْءَانَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْءَانَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا »

اما صلاة را نمى‏فهميم يعنى چه، چون قرآن ركعت‏هايش را نگفته است، نگفته چه بخوانيد، چه وقت ركوع و سجده كنيم، تشهد چه شكلى است.

يا قرآن مجيد را باز مى‏كنيم و مى‏بينيم قرآن مجيد مى‏گويد:

« وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ »

حج برويد، هر چه در قرآن مى‏گرديم، مى‏بينيم مسجد شجره، احرام، تلبيه، هفت دور طواف، هفت تا سنگ زدن، هفت دور سعى صفا و مروه، اين‏ها را ندارد.

اگر بخواهيم كتاب كافى را ببنديم و كنار بگذاريم، و قرآن مجيد را كافى بدانيم، بعد از پنجاه سال تازه مثل عمر شديم، چون اولين كسى كه بعد از مرگ پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله گفت: حديث نه، و كتاب خدا كافى است، عمر بود، چرا؟ چون اگر حديث مى‏خواست حاكم باشد، خيلى از كارها عملى نبود، ولى با تعطيل كردن حديث، هر نوع كلكى مى‏شد زد.

چون قرآن مجيد بيان كه ندارد، اكثر مسائل قرآن به طور كلى بيان شده است:

« يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ »

يعنى چه؟ دست خدا مافوق دست‏ها است. اگر روايت نباشد، اين آيه را چطور بايد معنى كرد؟ مفطرات روزه، غسل جنابت، تيمم و غيره، كجاى قرآن هست؟