اهميت وصيت اميرالمؤمنين به امام مجتبى عليهماالسلام بعد از صفين

فرمود: حسن جان! من به مرگ نزديك شدم، دنيا از من دارد جدا مى‏شود، روى من به جانب آخرت برگشته است، من هنوز نسبت به شما فرزندانم احساس وظيفه سنگين مى‏كنم، تكليفم را نسبت به شما بچه‏هايم مى‏خواهم با خط خودم بنويسم.

روايات ما مى‏گويند: اگر بنا بشود احاديث رسيده از پيغمبر و ائمه را با آب طلاى بيست و چهار عيار بنويسند:

« ولو كان من الحكمة ما يجبُ أن يَكتب بالذهب لكانت هذه »

اگر بنا شود با طلاى بيست و چهار عيار، حرف‏هاى پيغمبر و ائمه را بنويسند و در تاريخ ثبت كنند و جلوى چشم همه بگذارند، يكى از آن برنامه‏هايى كه بايد نوشته شود، همين نامه‏اى است كه اميرالمؤمنين عليه‏السلام بعد از جنگ ـ هنوز به خانه‏اش نرسيده ـ به عنوان اداى تكليفِ يك پدر نسبت به بچه‏هايش نوشت.

البته من همه حرفهاى اميرالمؤمنين عليه‏السلام را نمى‏توانم بازگو كنم، چون حساب كردم اين پدر بزرگوار، حكيم، عالم، بينا، بيدار، به عنوان اداى وظيفه پدرى، مطالبى كه براى بچه‏اش نوشته است، آن هم در سن سى و هفت سالگى امام حسن عليه‏السلام ، اگر بنا شود براى مردم شرح داده شود، قطعا با پنج ماه رمضان منبر هم تمام نمى‏شود. من جملاتى از آن را انتخاب كرده‏ام كه بگويم.