اولويت حق خانواده بر حق رسالت

من نمى‏دانم در اين زمينه كدام يك از آيات كتاب خدا را براى شما قرائت كنم.

« وَ اذْكُرْ فِى الْكِتَـبِ إِسْمَـعِيلَ إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَ كَانَ رَسُولاً نَّبِيًّا »

حبيب من! حيات و زندگى و پرونده اسماعيل پيغمبر عليه‏السلام را تماشا كن، متوجه شو، من زندگى او را برايت بگويم.

او هم نبى بود، يعنى واقعيت‏ها را از من به وسيله وحى دريافت مى‏كرد، و هم رسول بود؛ بر او واجب بود كه تمام واقعيت‏هاى دريافت شده را بين مردم ببرد و پخش كند.

« وَ كَانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلَوةِ وَ الزَّكَوةِ وَ كَانَ عِندَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا »

او يك مردى بود كه اصلاً از حق زن و فرزندش كم نگذاشت، بگويد: من پيغمبر هستم و بارم سنگين و زحمتم زياد است، و دائم بايد بين مردم بروم و فرياد بزنم و دين را بگويم و امر به معروف و نهى از منكر كنم، حالا كه شب به خانه مى‏آيم، خسته و مانده، بايد سفره‏ام حاضر باشد، بخورم و بخوابم، نه.

« بِالصَّلَوةِ وَ الزَّكَوةِ »

هم در عبادت مالى و هم در عبادت روحى و بدنى دقيقا مواظب زن و بچه‏اش بود.

يعنى همه انبيا و ائمه عليهم‏السلام يك قسمت وقت را براى زن و فرزندانشان گذاشته بودند كه آنها در كنارشان به اولياى خدا و انسان‏هاى باتربيت، منظم، با ادب و باكرامت تبديل شوند.