عمارت دل با ذكر خدا
پسرم، حسن جانم! يك سفر باطنى سراغ دلت برو، خانه خراب است.
« عمارة قلبِك بذكره »
برو در اين سفر دلت را از همه شرها نجات بده وآن را به دست پروردگار بده و بگو: خدايا! اين خانه تو بوده كه خراب شده، لانه ديو و اهريمن شده، خدايا! من همه اينها را راه دادم، اما حالا نمىتوانم بيرونشان كنم، يك طرفش را ما كار كرديم، دشمن را راه داديم، طرف ديگرش را ما نمىتوانيم، اين كار تو است.
|
يك نظر در كار اين ويرانه كن |
دشمن خود را برون زين خانه كن |
بيرون كردن دشمنان قلب با نهيب خدا
كار كيست كه اين دشمنان را بيرون كند؟ كار او است.
ديديد كه در دعاى كميل، اميرالمؤمنين عليهالسلام براى قلبش چه التماسهايى مىكند:
« و قلبى بحُبِك مُتيما »
خدايا! كار من نيست كه سراغ دلم بروم، من كه خودم رفتم اما اين خانه را خراب كردم، حالا در شب ماه رمضان، با گريه، پشيمانى، گردن كج، ذلت، انكسار، ناراحتى و تأسف مىآيم.
مىآيم و مىگويم: مولا جان! اگر تو نهيب نزنى اين دشمنان از اين خانه نمىروند.
در دعاى ابوحمزه مىگويد:
من را چه شده است؟ نكند من را از چشمت انداختهاى؟ نكند ديگر نمىخواهى جواب من را بدهى؟ نكند آنقدر باطن من زشت شده است كه خوشت نمىآيد من را راه بدهى؟ البته مىپرسد، نه اين كه بگويد: اين طورى شده است.خودت گفتى كه تمام درها را شب مىبندند فقط در رحمت من است كه بسته نيست، خودت گفتى كه همه دربان دارند، من دربان ندارم، آخر اگر بخواهى اين عمارت خراب شده را آباد نكنى، با اين قلب خراب، جنازه من را بياورند و در قبر بگذارند، در را ببندند و برگردند، تو از من بپرسى: بنده من! با خود چه آوردهاى؟ چه بگويم؟
امام زين العابدين عليهالسلام مىگويد:
كارى بكن كه من در آن طرف راحت بتوانم جوابت را بدهم.
English