1 ـ بهشت‏هاى وسيع

مايه اول:

« جَنَّـتٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الاْءَنْهَـرُ خَــلِدِينَ فِيهَا »

نه يك بهشت. يك بهشت براى آنها كم است. كدام بهشت كم است؟ بهشتى كه در همين سوره آل عمران مى‏گويد:

« وَسَارِعُوآاْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَـوَ تُ وَالاْءَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ »

بهشتى كه پهناى آن، پهناى همه آسمانها و زمين است. در اختيار اهل تقوا مى‏باشد. هر كجايش كه مى‏خواهى باش، هر چه هم كه مى‏خواهى بخواه.

آنهايى كه بهشت را با چشم ديده‏اند، از قول آنها نقل كنم، سند هم قرآن است، كه خدا يك تعداد بنده داشته است كه در همين دنيا كه بودند، با اين چشم سَر بهشت را ديدند.