فكر كردن به دنيا و ظاهر دنيا

قرآن مجيد، اين مجموعه را به سه بخش تقسيم بندى مى‏كند، كه هر كدام از اين سه بخش با آيات روشنى در قرآن كريم و روايات ترسيم شده است. يك بخش اين كه اين مجموعه، يك مجموعه مادى صرف است، فكر فقط به دنيا و ظاهر دنيا گره مى‏خورد، از ابتداى زندگى و تا پايان زندگى، تا جايى كه در سنّ پيرى و محاسن سپيدى هم اين گروه مى‏گويند:

«ما يُهْلِكُنا إِلَّا الدَّهْرُ»

همه چيز دست ماديت و دنيا است، و دست ديگرى غير از دست دنيا در كار نيست. مادى به دنيا آمديم و مادى مى‏ميريم، فكر مشغول به ظاهر دنيا مى‏شود، باطن دنيا كه البته نور و ملكوت است، حقيقت و حق است. در «نهج البلاغه» مى‏فرمايد:

«ألا ان اولياء الله نظروا الى باطن الدنيا اذا نظر الناس الى ظاهرها» دو ديدگاه را اميرالمؤمنين عليه السلام مطرح مى‏كند، ديدگاه اول، انبيا و اولياى خدا مى‏باشد كه اين مجموعه را يك ابزارى مى‏بينند كه صاحب خانه براى زندگى مردم قرار داده است كه با اين ابزار، دنيا و آخرت خود را آباد مى‏كنند، ما «انبيا»، خير دنيا و آخرت را براى شما آورديم؛ يعنى يك سرمايه صد در صد كامل را براى شما آورديم.

آن كسى كه به ظاهر دنيا نگاه مى‏كند و به قول اميرالمؤمنين عليه السلام‏

«لايبصر مما ورائها شيئاً» و غير از اين را نمى‏بيند، كه در حقيقت در محدوده پول دنيا قرار مى‏گيرد. يك نفر مالك آسمان‏ها، زمين، درياها، صحراها و معادن كه نمى‏شود! او با اين ديد فقط در محدوده ثروت و پول قرار مى‏گيرد.