احترام به ماه مبارك رمضان‏

احترام امام حسين عليه السلام به شعاير

بهترين نمونه احترام به شعاير الهى، حركت حضرت سيدالشهداء عليه السلام است. آن حضرت عليه السلام در سفر آخرى كه در حج بودند، با اين كه مى‏توانستند همان جا بمانند و در مسجد الحرام شهيد شوند، چون خبر داشتند كه سى نفر از طرف يزيد، زير لباس احرام اسلحه بسته‏اند تا در حال طواف خانه خدا، حضرت را به قتل برسانند.

خون ابى عبداللّه عليه السلام «ثار اللّه» است، ولى كعبه، مسجد الحرام و مناسك از «شعائر اللّه» است، لذا ادب را در اين ديدند كه خون پاكشان در كنار شعاير خدا ريخته نشود. اگر ايشان شهيد نمى‏شدند، خونشان پاك‏ترين خون بود، چه برسد به اين كه در كنار بيت خدا شهيد مى‏شدند.

از نظر فقه اسلامى، لازم نيست شهيد را غسل بدهند، و شهيدى كه در خون خود مى‏غلتد، خون او نجس نيست. اين خون پاك است. اما ايشان نخواستند كه خون پاكشان در كنار بيت خدا بريزد. پس علت آمدن ايشان به كربلا، احترام به شعائر خدا بود.

حتى نام اين ماه را كه به زبان جارى مى‏كردند، چون از شعائر خداست، با احترام جارى مى‏كردند و مى‏فرمودند:

«شهر رمضان، شهر اللّه عزّ و جلّ»

تركيب گفتار پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله خيلى زيبا است؛ در ادبيات عرب بحث مهم اضافه هست، كه در اضافه سه حالت مطرح است؛ «مضاف»، يعنى آن چيزى كه اضافه مى‏شود.

«مضاف اليه»، چيزى كه به او اضافه شده است و نسبتى كه در اين اضافه وجود دارد.

كار اضافه اين است كه مضاف با اضافه شدن به مضاف اليه، از محسنات و ارزش‏هاى مضاف اليه، براى خودش كسب ارزش مى‏كند.

قيمت هر خانه به مقدار مصالحى است كه در آن به كار رفته است، ولى خانه كعبه، چه قدر قيمت دارد؟ قيمت آن، قيمت مادّى نيست. قيمتى است كه جز خدا كسى خبر ندارد. چون وقتى كه ابراهيم عليه السلام اين خانه را هنوز نساخته بود، خدا در گفتگويى كه با او داشت، خانه را به خودش اضافه كرد: «بيتى» يعنى خانه من. اين خانه، از سنگ و گل است، اما از ارزش‏هاى پروردگار، كسب ارزش مى‏كند و اين ارزش‏ها را به حاجيان منتقل مى‏كند.