موج درياى رحمت پروردگار

براى روشن شدن مطلب، خوب است كه به اين مثال توجّه شود؛ دريا را در كمال آرامش مى‏بينيد، كه يك ذرّه موج ندارد. يك سنگ كوچكى را برمى‏داريد و در آب مى‏اندازيد. اين سنگ به اندازه خود يك موج دايره‏اى ايجاد مى‏كند. آن موج يك موج بزرگ‏تر و بزرگ‏تر، تا چشم كار مى‏كند اين موج ايجاد مى‏شود.

كار خدا در ماه رمضان اين گونه است. شما يك سنگى به نام‏ «الحمد للّه» يا روزه يا نماز واجب، در درياى رحمت خدا مى‏اندازيد، پروردگار عالم درياى رحمت خود را موج مى‏دهد. اين كه مى‏گويم سنگ، چون اعمال ما نسبت به او چيزى‏ نيست. وقتى زينب كبرى عليها السلام دو تا دستش را زير بدن ابى عبداللّه عليه السلام برد و با اعتقاد به پروردگار گفت:

«اللَّهُمَّ تَقَبَّلَ مِنَّا هَذَا القَليلِ الْقُربان»

خدايا اين قربانى اندك را از ما بپذير پس عمل ما نسبت به او ناچيز است.

موج تا آنجا مى‏رود كه عقل ما كار نمى‏كند كه اين موج را بيابد. اين معناى‏

«وَ هُوَ شَهْرٌ يُضاعِفُ اللّهُ فِيهِ الحَسَنَاتِ»

است. خدا اگر بخواهد اضافه كند، تا بى‏نهايت اضافه مى‏كند، چون ذات و فعل خدا بى‏نهايت است.