6- استعداد ابن حسام‏

 ابن حسام، يك دهقان صحرانشين بود. گاهى در حال دهقانى چند بيت شعر مى‏گفت و روى دسته بيلش مى‏نوشت. آن قدر توان مالى نداشت كه كاغذ و قلم تهيه كند. شعر را بر روى صفحه فلزى، خشتى و محكم مى‏نوشت براى اين كه از بين نرود.

روزى با امير ملك شمس الدين، كه انسان فهميده و با وقارى بود ملاقات مى‏كند، او متوجه مى‏شود كه اين دهقان صحرانشين بايد از استعداد عظيمى برخوردار باشد. او را تشويق مى‏كند و بعد از مدتى به يكى از مهمترين شعراى دهه اول قرن هشتم هجرى تبديل مى‏شود.