توبه شايسته پذيرش خدا

از نظر علماى اخلاق، توبه يك حقيقت مركبه است. توبه اين نيست كه در قلب ما يك نسيم پشيمانى بيايد و بگوييم: خدايا! اشتباه كرديم، ما را ببخش. چون زياد اتفاق مى‏افتد كه انسان به اشتباه خود پى مى‏برد و اظهار پشيمانى مى‏كند، لكن دوباره به گناه برمى‏گردد و رفتار ناصحيح گذشته را تكرار مى‏كند.

خداوند، از انسان توبه اصلاح‏گر مى‏خواهد. توبه‏اى كه باطن انسان را شستشو دهد و اعضا و جوارح را از همه گناهان قطع كند. هم چنين آن توبه، در آينده به او مسئوليت ببخشد و باعث شود كه گذشته خود را جبران كند.

حضرت رسول صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد: چنين توبه‏اى، در ماه مبارك رمضان، بهتر از اوقات ديگر قابل تحقق است. چرا كه در ماه رمضان، مردم حدود ده مبطل روزه را ترك مى‏كنند و همين ترك سى روزه، تمرينى براى ترك گناهان است. يعنى ماه رمضان به آدم نيرو مى‏دهد. به خودش مى‏گويد: من كه اين‏قدر قدرت دارم كه از صبحانه و ناهار كه حلال خدا هستند، حلالى كه خوردن آن، براى من هيچ مانعى ندارد! خوددارى مى‏كنم، آيا نمى‏توانم از گناه خوددارى كنم؟!

اين خوددارى من از حلال است، كه خدا مى‏گويد: نخور، نياشام، سر زير آب فرو نكن، به خدا و پيغمبر صلى الله عليه و آله دروغ نبند، گرد و غبار غليظ به حلق نريز، در روز ماه رمضان كارى به غريزه جنسى نداشته باش، هر چند به تو حمله كند و تو را تحت فشار قرار دهد. در روزه ماه رمضان، از همسرت كه بر تو حلال است كنار بمان و من با جوان بودنم و با اين كه تحت فشار غريزه جنسى هستم، اما از آن خوددارى مى‏كنم و خود را نگه مى‏دارم، آيا نمى‏توانم خود را از زنا و شهوت حرام باز دارم؟

و همين طور از حقوق مردم، آيا نمى‏توانم از پايمال كردن آن دور بمانم؟ روزه نشان مى‏دهد كه مى‏توانم.