اهل حق و مواظبت از خود

اهل دل و اهل حقيقت، چنان خدا را مراقب خود مى‏بينند كه در محضر وجود مقدس او حتى در حرف زدن، كمال ادب را رعايت مى‏كنند؛

آدم در عظمت مولا و كوچكى خودش فكر كند. در ضايع شدن عمرش در گناه، فكر كند، تا پشيمان شود و الا با دعوت به پشيمانى كسى پشيمان نمى‏شود. اگر ما ده بار هم به گناهكار بگوييم: از گذشته‏ات پشيمان باش، نمى‏شود. پشيمانى مقدمات فكرى، علمى مى‏خواهد. يك مايه عظيم و سرمايه عالى است.

حضرت على عليه السلام فرمود: اين يك جزء توبه است. يعنى تنها صابون، لباس را پاك نمى‏كند، آب و چوب مغسل هم مى‏خواهد.