خير ذاتى در پروردگار

خدا در همه زمينه‏ها خير بى‏نهايت است و ذره‏اى شرّ در او پيدا نمى‏شود. هر چه از او صادر مى‏شود، خير است. نظام عالم خير محض و زمين عمل در عالم، زمين پاك و مستعدى است. اگر مى‏خواهيد در اين نظام و اين زمين دانه عمل بكاريد، بايد دانه سالم بكاريد، تا محصول بدهد.

كسى نمى‏تواند به خدا بگويد: من يك عمر كار مثبت كردم، محصول آن چه شد؟ به او مى‏گويند: دانه عمل تو فاسد بوده است؛ كاشتى، ولى در نيامد. دانه عمل تو دچار كرم ريا، حسد، بخل، تكبر و رذايل ديگر شده بود. آنجايى كه بايد در نظام هستى ريشه بدواند و شاخ و برگ و ميوه بدهد، آنجا را كرم خورده بود.

من عمل تو را ضايع نكردم، خداوند در سوره اعراف مى‏فرمايد:

«إِنَّا لَانُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ»

ما اجر مصلحان را ضايع نمى‏كنيم، اما او كه اجرى به وجود نياورد. اين كار تو در ظاهر شكل خوبى داشت، ولى در باطن خراب بود.

آيه‏اى كه خدا نظام هستى را به زمين كشاورزى تشبيه و از بندگانش به كشاورز و اعمال شما را به دانه تعبير كرده است:

«مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْأَخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِى حَرْثِهِ»

اگر براى دنيا مى‏كارى، چيزى نصيبت نمى‏شود، اگر هم بشود، براى همين دو روز دنيا است. بعد از مردن كه تو وارد كوير مى‏شوى، نه وارد باغ و جنت: «وَ مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا» ببين كه چه زارعى هستى؟ و چه چيزى مى‏كارى؟ آيا دانه تو فاسد نيست؟ اين‏هايى كه گناه مى‏كارند، گناه كه اجر ندارد. گناه آتش است، پس اينها آتش مى‏كارند.