انسان «عزيز الوجود» عالم خلقت‏

مى‏گويند: انسان نسبت به تمام جانداران عالم، «عزيز الوجود» است، يعنى جزء عناصر و اجناس كمياب است. تعداد آنها از زمان آدم عليه السلام تا قيامت، نسبت به موجودات زنده، بلكه نسبت به همه عالم كه مى‏سنجند، بسيار كم است.

در ميان انسان‏ها، عاقلان‏ «عزيز الوجود» هستند، يعنى در ميان اين همه جمعيت انسان، خردمندانِ در مسير صحيح، كم هستند. نمى‏گويند كه انسان‏ها فاقد عقل هستند، يا كمبود عقل دارند، بلكه مى‏فرمايند: در جمع انسان‏ها، عاقلان، يعنى آنهايى كه عقل را در محور صحيحى به كار مى‏گيرند، «عزيز الوجود» هستند.

پروردگار در همه زمان‏ها يك پيام دارد و آن اين است: «وَ أَكْثَرُهُمْ لَايَعْقِلُونَ»  يعنى از صد نفر، پنجاه نفر به بالا انديشه نمى‏كنند و عقل را آن گونه كه بايد، به كار نمى‏گيرند.

تفكّر انسان «عزيز الوجود»

پروردگار درباره قرآن مى‏فرمايد: ما اين قرآن را براى هدايت مردم نازل كرديم:

«هُدًى لّلنَّاسِ و بَيّنتٍ مّنَ الْهُدَى‏ و الْفُرْقَانِ»

ولى در سوره زمر مى‏فرمايد:

«إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُوا الْأَلْببِ»

فقط خردمندان واقعى، كتاب را باور دارند و بر اساس آن عمل مى‏كنند، كه آنها «عزيز الوجود» هستند.

در امت‏هاى پيامبران، چهره‏هاى واقعى خيلى اندك هستند.

مثلًا در تفسير آيات قرآن نوشته‏اند: حضرت نوح عليه السلام نهصد و پنجاه سال مردم را هدايت كرد، ولى در نهايت وقتى كه كشتى آماده شد و بنا شد كه طوفان جهان را فرا بگيرد و حضرت نوح مؤمنان واقعى را امر فرمود كه سوار كشتى شويد، در طول اين هزار سال، فقط هشتاد و سه نفر او را باور كرده و مؤمن شده بودند. يا وقتى كه خداوند متعال، طالوت عليه السلام را به همراهى حضرت داود عليه السلام به جنگ جالوت مأمور كرد، مى‏فرمايد: يك آزمايشى براى همان نيروى اسلامى پيش آمد، كه در آن آزمايش، نفرات زيادى ريزش كردند حضرت طالوت و داود عليه السلام با سيصد و سيزده نفر باقى ماندند.  يا وقتى كه موسى عليه السلام به پروردگار عالم عرض كرد: مى‏خواهم گروهى از امت من، با من به كوه طور بيايند و آن مناجات تو را با من مشاهده كنند. خداوند دستور داد: گروهى را انتخاب كن‏و موسى عليه السلام از امت هفتاد هزار نفر برگزيد.

«وَ اخْتَارَ مُوسَى‏ قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لّمِيقتِنَا»

از هفتاد هزار نفر، هفتاد نفر را انتخاب كرد، كه گل سر سبد امت بودند، و پروردگار پذيرفت تا اين هفتاد نفر به كوه طور بروند.

اين هفتاد نفر آمدند و تكلّم خدا با موسى عليه السلام را شنيدند. بعد هم اصرار كردند كه ما از آن فضا و منطقه بيرون نمى‏رويم: «حَتَّى‏ نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً» تا خدا را با چشم خود ببينيم. خداوند هم يك صاعقه‏اى فرستاد و هر هفتاد نفر را نابود كرد. يعنى برگزيدگان امت موسى از حد خارج شدند. اين معناى‏ «عزيز الوجود» بودن انسان‏ها است.