بخشش گناهانِ آلوده جاهل‏

اما كسى به يك عالم ربانى مراجعه مى‏كند و مى‏گويد: من بيست سال مشروب مى‏خوردم، اما نمى‏دانستم حرام است، يعنى در موقعيتى نبودم كه بفهمم. مثلًا در يك خانواده‏اى بزرگ شده بودم كه بين من و واقعيات حجاب بود و هيچ چيز را به من نگفتند. دوستان و اقوامى هم كه داشتم، مثل خودم بودند. سؤال من اين است كه آيا اين مشروب‏هايى كه خوردم، عيبى داشته است؟

عالم دينى به او مى‏گويد: عيب كه داشته، اما چون شما نمى‏دانستى و به حرمت آن جاهل بودى، خدا بخاطر اين گناه مؤاخذه‏ات نمى‏كند.

مى‏گويد: شما مى‏گويى كه من چه كار كنم؟ عالم به او مى‏گويد: من كه از خودم حرفى ندارم. خدا مى‏گويد:

«إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنصَابُ وَالْأَزْلمُ رِجْسٌ مّنْ عَمَلِ الشَّيْطنِ فَاجْتَنِبُوهُ» «1» «فَاجْتَنِبُوهُ» نهى تحريمى است. خدا مى‏گويد: هر مست كننده‏اى بر تو حرام است.

اين مشروب خور هم مى‏گويد: من اگر از اول مى‏دانستم، نمى‏خوردم و راست هم مى‏گويد. همان جا مشروب‏خورى او آمرزيده مى‏شود، حرف هم ندارد. خدا سند به او داده است. «1» يا مى‏گويد: من با نامحرم هم ارتباط داشته‏ام و در طول اين سى سال گذشته، روابط نامشروع داشته‏ام، اما به خدا نمى‏دانستم و تازه فهميده‏ام. آمدم كه بپرسم.

عالم دينى به او مى‏گويد: شرعاً اشكال دارد. قرآن فرموده:

«وَ لَاتَقْرَبُوا الزّنَى‏ إِنَّهُ كَانَ فحِشَةً وَسَآءَ سَبِيلًا»

وقتى اين آيه را براى او توضيح مى‏دهد، بر سر خودش مى‏زند، فرياد مى‏كشد، مى‏گويد: به خود خدا قسم، اگر مى‏دانستم، اصلًا به نامحرم نگاه هم نمى‏كردم. آن پشيمانى و ندامت او باعث بخشيدن گناه او مى‏شود، چون جاهل و ناآگاه بوده است.