آگاهى آلودگان به آلودگى عمل خويش‏

خدا آگاهانِ آلوده را لعنت كند. اين مسأله در قرآن مجيد و روايات ما، يك مسأله محورى است، چون عقيده قرآن مجيد بر اين است كه اكثر آلودگان و بدكردارانِ جهان، آگاه بودند، نه جاهل. محال است حكيمى چون پروردگار، جاهل را تا زمانى كه در جهل است، محاكمه كند.

خدا در قرآن مجيد مى‏فرمايد: «إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ»  ما هيچ امتى را در قيامت عذاب نمى‏كنيم، مگر اين كه براى آنها هشدار دهنده بفرستيم. ممكن است اين هشدار دهنده، پيغمبر، امام معصوم، قرآن، عالم ربانى، مؤمن كامل، عاقل پخته و يا عقل خودش باشد. اين حرف پروردگار حكيم است: ما احدى را به خاطر آلودگى‏هاى باطن و آلودگى‏هاى ظاهرش عذاب نمى‏كنيم، مگر هشدار دهنده‏اى بفرستيم كه او را بيدار و بينا كند.

در فرهنگ الهى، فقط جاهلِ قاصر معذور است. اين در دين ما يك حقيقت بسيار زنده است. شما احكام حج را نگاه كنيد؛ گاهى زائر، نا آگاه عملى را انجام مى‏دهد كه خلاف مناسك حج است. در اين مورد همه فقها فتوا مى‏دهند كه حج او باطل نيست، چون جاهل قاصر است و جاهل مقصر نيست.

قرآن مى‏گويد: اغلب ناپاكان، بد كردارانِ عالم و كسانى كه خباثت باطن داشتند، از آگاهان بوده‏اند، ولى علت مخالفتشان با خدا، انبياء عليهم السلام و مردم مؤمن، لجبازى، كبر، غرور، خودبينى و منيّت آنها بوده است.