آلوده آگاه، مورد غضب و لعن خدا

آلوده آگاه، ناپاك عالِم، از رحمت خدا خيلى دور است. ما در زيارت حضرت سيد الشهداء عليه السلام مى‏خوانيم:

«لَعَنَ اللّهُ امّةً اسْرَجَتْ وَ الْجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ»

آيا در اين زيارت، جاهل را لعنت مى‏كنيم؟ جاهل را نبايد لعنت كرد، بايد بيدارش كرد. وظيفه ما نسبت به جاهل نا آگاه و كسى كه به موارد منفى و مثبت حالات و اعمال خود آگاهى ندارد، بيدار كردن است. ما حق نداريم كه جاهل گمراه را لعنت كنيم، چون از اين كار منع شده‏ايم.

اما مى‏بينيد كه در اين قطعه از زيارت، ائمه عليهم السلام چهار طايفه را لعنت كرده‏اند.

بعضى از اين چهار طايفه هم هيچ كدام مسلح نشده‏اند و شايد به كربلا هم نيامده‏اند، اما مى‏گوييم: خدا لعنت كند كسانى را كه براى ارتش ابن زياد، زين اسب ساختند و اسبهاى آنها را لجام زدند. خدا لعنت كند آنهايى را كه درهاى مغازه‏ها را بستند، به خانه آمدند و با زن و بچه‏هايشان خداحافظى كردند كه به كربلا بيايند، اما نيامدند و در جاى ديگر دارد:

«الّلهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الّتى‏ جاهَدَتِ الْحُسَينَ وَ شايَعَتْ وَ بايَعَتْ وَ تابَعَتْ عَلَى‏ قَتْلِهِ»

يعنى كسانى كه آنها را مشايعت و همراهى كردند، هر چند خودشان در جنگ، شركت مستقيم نداشتند و كسانى كه با آنها بيعت كردند و آنهايى كه در اين راه از آنها تبعيت كردند، همگى را خدا لعنت كند و تبعيت آنها هم به اين بوده است كه اگر در كربلا بودند، در لشگر يزيد قرار مى‏گرفتند، حتى اگر در آن زمان زندگى نكرده و نمى‏كنند، يعنى اگر در زمان ما هم، كسى فقط راضى به كشته شدن ابى عبدالله عليه السلام باشد، جزء همين لعنت شدگان است.