اخلاص اميرالمؤمنين عليه السلام در مبارزه با عمرو بن عبدود

جوانى اوج تفاخر و خودنمايى كردن است. اميرالمؤمنين عليه السلام در سن بيست و سه سالگى، عملى را انجام داد كه اين عمل، كل مقدمات و مؤخرات آن، شايد يك ربع طول نكشيد و اصل عمل هم شايد بيست ثانيه نشد. عمل ايشان اين بود كه شمشير را بالا برد و فرود آورد و با اين عمل عمرو بن عبدود را از پاى انداخت.

بيشتر از ده ثانيه طول نكشيد.

پيغمبر صلى الله عليه و آله كه معصوم است؛ «وَ مَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى‏» اى مردم! رسول من از روى هواى نفس حرف نمى‏زند، چون «هوا» و حالت دل‏بخواهى در پيغمبر صلى الله عليه و آله نيست. «وَ مَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى‏» معنى آن اين نيست كه «هوا» دارد، ولى در سخن گفتن به ميدان نمى‏كشد، بلكه اصلًا «هوا» ندارد كه «يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى‏» باشد. به قول طلبه‏ها، سالبه به انتفاى موضوع است. هوايى وجود ندارد كه سخن از روى‏ «هوا» بگويد يا نگويد. هر چه مى‏گويد، از طرف من مى‏گويد و او هر چيزى را كه من گفته‏ام، به شما انتقال مى‏دهد.