رسيدن به چشمه‏هاى حكمت، به شرط اخلاص‏

«مَنْ اخْلَصَ لِلّهِ ارْبَعِينَ يَوْماً»

هر كسى چهل شبانه روز اخلاص بورزد، يعنى هيچ آلودگى اخلاقى و عملى، در ظاهر و باطن او نباشد، بعد از اين كه چهل شبانه روز تمام شد

«فَجَّرَ اللّهُ يَنَابِيْعَ الحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسانِهِ»

از قلب او به زبانش، نه يك چشمه، بلكه چشمه‏هاى حكمت جارى خواهد شد، اما

«من اخلص»

نه هر كسى. اين حكمت خواندنى نيست. اين هم كه شما مى‏بينيد مى‏گويند: «درسى نبود، هر آن چه در سينه بود» اين كار انبيا عليهم السلام و امثال لقمان است. اين حكمت را يك معلم دارد و او خدا است؛ «وَ يُعَلّمُهُمُ الْكِتبَ و الْحِكْمَةَ» «2» به هر كسى هم عطا كنند، خير كثير عطا كرده‏اند.