گناه پوشى، اخلاق انبيا و ائمه عليهم السلام‏

اميرالمؤمنين عليه السلام مى‏فرمايند: اگر در گوشه‏اى زن و مرد نامحرمى را در گناه ببينم، عباى خود را روى هر دو مى‏كشم كه كسى اين‏ها را نبيند و بدون اين كه نگاه كنم، دور مى‏شوم. يعنى گناه را مى‏پوشانم.

نقل مى‏كنند كه در ايام حكومت اميرالمؤمنين عليه السلام، به ايشان گفتند: در خانه‏اى زن و مردى كه نا محرم هستند، به احتمال قوى براى گناه، به خانه‏اى رفته‏اند.

حضرت فرمود: حرف كه دليل نمى‏شود. يعنى يك نفر كه اين را مى‏بيند، به نفر دوم نگويد. خود حضرت آمدند كه افراد در آن خانه نريزند، شلوغ نشود و آبروريزى نشود. پنج قدمى خانه كه رسيدند، چشم‏هاى مباركشان را بستند و «يا الله» گفتند. با همان چشم‏هاى بسته قدم ديگر جلو آمدند. آن زن و مرد نامحرم متوجه شدند و فرار كردند. امام عليه السلام باز ايستاده بودند و «يا الله» مى‏گفتند، تا مطمئن شدند كه آنها رفته‏اند. بعد تا كنار چارچوب در آمدند، پرسيدند: چه كسى اينجا است؟ حضرت آمدند، گفتند: كسى نيست، معلوم مى‏شود خيالاتى شده‏ايد. حقيقت داشت‏خيالاتى نشده بود، ولى اميرالمؤمنين عليه السلام آن را پوشاند.