ياد باد آن روزگاران ...
بعد از آن، يك روز جمعه، من براى اولين بار با گروهى آشنا شدم كه حدود 20 سال از عمرم را با آنها گذراندم. خدا رحمتشان كند! 14- 15 نفر بودند كه الان همگى از دنيا رفتهاند. فقط خدا مىداند كه اينها كه بودند و چگونه بودند. واقعا اهل نماز و ذكر و اهل اشك بودند؛ واقعا اهل شناخت حلال و حرام بودند و خيلى راحت حرام را درك مىكردند؛ واقعا اهل دعاى عرفه بودند. يادم هست روز عرفه مىرفتند در كوهها مىنشستند و دعا مىخواندند و گريه مىكردند. زن جوان مرده را ديدهايد چطور گريه مىكند؟ (عرب به اين كار مىگويد نال ثكل). آنها اينطور عرفه مىخواندند و گريه مىكردند و با عرفه و ندبه و ذكر و نماز بازى نمىكردند.
نكته ديگر اينكه در ميان اين جمع كسى بود كه حضور حضرات معصومين را درك مىكرد؛ يعنى گاهى همانطور كه مثل سيل اشك مىريخت مىگفت: بوى حضرت سيد الشهداء با بوى حضرت زين العابدين، يا امام رضا، عليهم السلام، دارد مىآيد. بعد هم مىگفت به اين دليل؛ و نشانى مىداد.
English