لطفا منتظر باشید

يكى‏بود، يكى نبود


در روزگاران قديم، عطارى زندگى مى‏كرد كه چشم شاگردش چپ بود و يكى را دو تا مى‏ديد. روزى، به شاگردش گفت: برو آن شيشه‏اى را كه لب طاقچه دكان است بياور! شاگر رفت و دست‏خالى برگشت و به استاد گفت: كدام شيشه را بياورم؟ گفت: يك دانه شيشه كه بيشتر آن‏جا نيست، همان را بردار بياور. شاگر رفت و دوباره پرسيد: كدام را بياورم؟

چهار پنج بار اين ماجرا تكرار شد تا اين‏كه بالاخره عطار گفت: پسرجان، هر كدام را كه دلت مى‏خواهد بردار، اما ديگر پيش من نياور، بزن زمين و بشكن. شاگر هم شيشه را از طاقچه برداشت و به زمين زد. عطار گفت: حالا آن يكى را بياور؟ گفت: حالا ديگر شيشه‏اى نيست!

چپ‏چشم‏ها و دوبينان همين بى‏دينان و بى‏قلب‏ها و بريدگان از خدايند كه يكى را دوتا مى‏بينند و در نهايت، آن يك دانه را هم مى‏زنند مى‏شكنند و چيز ديگرى در زندگى برايشان باقى نمى‏ماند. بعد، در قيامت هم سوال مى‏كنند چرا بايد به جهنم بروند؟ خداوند نيزهمان طور كه گذشت‏دليلش را نابينايى و ناشنوايى و نافهمى و كورى حس‏هاى باطنى‏شان عنوان مى‏كند:

«هم قلوب لا يفقهون بها و لهم اعين لا يبصرون بها و لهم آذان لا يسمعون بها».

بويايى اين افراد بوى خوش مجالس خدا و بوى بد مجالس گناه را استشمام نمى‏كند و چشمشان حقيقت اشيا را نمى‏بيند. درحالى‏كه پيغمبر اكرم وقتى جلسات علم و معرفت و اخلاق را مى‏ديد مى‏فرمود:

«روضة من رياض الجنة».

يعنى مكانى كه در آن طالبان علم و معرفت نشسته‏اند باغى از باغ‏هاى بهشت است. اين حقيقت اين نوع مجالس است و اگر خدا پرده را كنار بزند، قطعا معلم و متعلّم خودشان را وسط بهشت مى‏بينند.

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه