نبّه بالفكر قلبك‏

اولين دستور امير المومنين اين است. در نتيجه، از امروز اگر قرآن مى‏خوانيم، مطلبى مى‏شنويم يا حادثه‏اى مى‏بينيم بايد انديشه كنيم تا قلب غافلمان بيدار شود.

مرحوم آيت اللّه العظمى شيخ محمد حسين كمپانى قدس سره درباره جايگاه دل شعر زيبايى دارد كه اين‏طور شروع مى‏شود:

صداى دل صداى خداست. بنابراين، كسى‏كه كار بدى مى‏كند، مال مردم مى‏خورد، ارتباط با نامحرم برقرار مى‏كند، و در جواب كسى‏كه از او مى‏پرسد چرا اين كارها را مى‏كنى مى‏گويد: دلم مى‏خواهد! دروغ بسيار بزرگى مى‏گويد. او بايد بگويد شهوت مرا به اين كارها دعوت مى‏كند. دل انسان حرم خداست و يك صدا هم بيشتر ندارد و آن صداى خداست. امير المومنين در نهج البلاغه تصريح مى‏كند كه خدا تمام اعضا و جوارح را براى ما ساخته، به جز دل كه آن را براى خودش ساخته است؛ يعنى همان‏طور كه خداوند در جهان خانه كعبه را بيت اللّه قرار داده، در كشور وجود ما هم دل را خانه خود قرار داده است:

وقتى دل اسير دست گناهان مى‏شود، ديگر آن صدا شنيده نمى‏شود، اما وقتى از زنجير گناهان آزاد مى‏شود، صداى خدا از آن به گوش مى‏رسد.

بسيارى از دوستان خدا اين نداى درونى را شنيده‏اند و به آن پاسخ گفته‏اند:

«ربنا اننا سمعنا مناديا ينادى للايمان أن آمنوا بربكم فآمنا ربنا فاغفر لنا ذنوبنا و كفر عنا سيئاتنا و توفنا مع الابرار».

پروردگارا، بى‏ترديد ما صداى ندادهنده‏اى را شنيديم كه مردم را به ايمان فرا مى‏خواند كه به پروردگارتان ايمان آوريد. پس ما ايمان آورديم.

پروردگارا، گناهان ما را بيامرز و بدى‏هايمان را از ما محو كن و ما را در زمره نيكوكاران بميران.

عده‏اى نيز نداهاى بيرونى را مى‏شنوند و به آن پاسخ مى‏دهند. از جمله، جناب حر بن يزيد رياحى.