تا نگردى آشنا زين پرده رمزى نشنوى‏

آنچه تا به حال درباره وظيفه انسان در عالم آورديم مربوط به حواس‏ ظاهرى و چشم سر او بود، درحالى‏كه انسان حواس باطنى و چشم قلبى هم دارد. نكته در اين‏جاست كه انسان بر اثر تفكر درباره خودش و هستى و همسويى با هدف خلقت حواس باطنى‏اش به كار مى‏افتد و چيزهايى مى‏بيند و مى‏شنود و مى‏گويد كه ديگر گوش‏ها و چشم‏ها و زبان‏ها از آن عاجزند. رسول خدا مى‏فرمايد:

«من أخلص للّه اربعين يوما فجر اللّه ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه».

هركس چهل روز خود را براى خدا خالص كند و پاك نگهدارد چشمه‏هاى حكمت از قلبش بر زبانش جارى مى‏شود.

ما هم اگر اهل فكر و همسويى با هدف خلقت باشيم و جود خود را تنها در راه خير هزينه كنيم به چنين درك‏ها و فهم‏ها و كراماتى مى‏رسيم.

اگر گوشمان همان گوشى باشد كه خدا مى‏خواهد چيزهاى زيادى را مى‏شنويم، چون پرده‏ها براى چنين گوشى كنار رفته‏اند. مطابق فرمايش قرآن، بعد از پاكى همه جانبه، گوش انسان اگر اين صداها را در بيدارى نشنود، در خواب مى‏شنود.البته، رسيدن به اين مقام به اين راحتى‏ها هم نيست ولى مى‏شود شنيد و ديد. چون اين صداها موجود است و مطابق قانون لاوازيه [29] از محالات است كه اين صدا در هوا نابود شود.

حالا گوش جان بسپاريم و دل به امير المومنين بدهيم كه لحظه‏اى وجودش را در راهى غير از راه خدا خرج نكرد، بلكه صداى مباركش را از وراى اين همه سال در محراب مسجد كوفه بشنويم كه به پروردگارش عرض مى‏كرد: «مولاى يا مولاى، انت المولى و انا العبد و هل يرحم العبد الا المولى؟ مولاى يا مولاى، انت العزيز و انا الذليل و هل يرحم الذليل الا العزيز؟ مولاى يا مولاى، انت الحى و انا الميت و هل يرحم الميت الا الحى؟ مولاى يا مولاى، انت القوى و انا الضعيف و هل يرحم الضعيف الا القوى؟ ...»