توفيق نماز شب‏

يكى از علماى بزرگ ما آخوند ملا محمد صالح قزوينى است كه البته اهل خود قزوين نيست، ولى چون سال‏ها در آن شهر اقامت داشت به قزوينى معروف بود. ايشان مى‏نويسد: يكى از عباداتى كه من اصلا حال انجامش را نداشتم نماز شب بود. من اهل علم و درس و تربيت طلبه و تأليف بودم و كارهاى خيلى سخت‏تر از نماز شب را انجام مى‏دادم، اما به هر دليل حوصله نماز شب را نداشتم. اين بود كه مرحوم شيخ جعفر كبير سفرى به ايران كردند و وقتى به قزوين تشريف آوردند مهمان من شدند. ايشان خيلى انسان متعبد و اهل تهجد و نماز شبى بود و آن شب هم براى خودش شبى داشت، ولى من آن شب را هم بدون اين‏كه نماز شب بخوانم خوابيدم. صبح فردا، شيخ جعفر از روى دلسوزى به من فرمود: شما اهل نماز شب نيستيد؟ گفتم: نه! فرمود: چرا؟ گفتم: من حال و حوصله‏اش را ندارم. خواب براى من بهتر و شيرين‏تر است. مرحوم شيخ نگاهى به من كرد و با لحنى جدى فرمود: حضرت عالى از فردا شب نماز شب مى‏خوانيد! و اكنون كه حدود 25 سال از آن ماجرا گذشته، من حتى اگر بخواهم هم نمى‏توانم نماز شب نخوانم.

اين تاثير نفس اهل حق است. ايشان مى‏گويد مرحوم شيخ جعفر كبير با همان يك جمله اعتقاد به نماز شب را به من منتقل كرد، طورى‏كه در وجودم درختى با ريشه ثابت شد كه ديگر نمى‏توانم آن را ناديده بگيرم؛ يعنى ساعت سه نيمه شب خواب را از من مى‏گيرد و حال مناجات پيدا مى‏كنم و از كسانى شده‏ام كه به قول شاعر: