لطفا منتظر باشید

دوست آن بايد كه گيرد دست دوست ...


يك بار، بالاى سر عالمى حاضر بودم كه 94 سال در اين دنيا زندگى كرده بود و در حال احتضار داشت نفس‏هاى آخر عمرش را مى‏كشيد. خدا او و همه بندگانش را بيامرزد! هم‏چنان‏كه كنار بالينش نشسته بودم، در ذهنم باطن كارهايش را با رواياتى كه درباره وضعيت محتضر و سختى جان كندن وارد شده تطبيق مى‏دادم. البته، اين بزرگوار عالمى صاحبدل و از نظركردگان حضرت سيد الشهدا، عليه السلام 7 و از پاكان روزگار بود و نسل‏هايى كه او را در طول نود سال زندگى‏اش ديده بودند از وى به نيكى ياد مى‏كردند.

آن روز عالم ديگرى نيز بر بالين او و كنار من نشسته بود. در همان لحظاتى كه من داشتم به روايات فكر مى‏كردم ايشان خطاب به من گفت:

اين لحظه، لحظه بسيار سخت و مشكل و خطرناكى است. (دقيقا سه كلمه سخت و مشكل و خطرناك را به كار برد). گفتم: البته نه براى چنين كسى. گفت: چطور؟ گفتم: همه مردم اين شهر و خود من كه سى سال است او را مى‏شناسم، شهادت مى‏دهيم كه اين مرد 94 سال در راه خدا و پيغمبر و اهل بيت و قرآن تلاش كرده و با زبان پاكش سه نسل از مردم اين شهر را هدايت كرده است. آيا باوركردنى است كه خدا و اهل بيت در اين زمان كه او در حال احتضار است و به يارى آن‏ها نياز دارد، به حال خود رهايش كنند؟ مگر مى‏شود كسى 94 سال در پى خدا بدود ولى خدا سربزنگاه او را رها كند و بگويد مرحمت عالى زياد!؟

ناگهان، اين عالم چنان گريه كرد كه گويى از خواب يگران بيدار شده است. بعد به من رو كرد و گفت: من تازه بيدار شدم و فهميدم چه خبر است!

بگذاريم مردم هرچه مى‏خواهند بگويند، بگذاريم قوم‏وخويش‏ها و همسايه‏ها هرچه دلشان خواست حرف بزنند، حرف مردم هيچ‏وقت تمام نمى‏شود و رضايت آنان هيچ‏وقت بالتّمامه جلب نمى‏شود. مگر مردم پشت سر پيامبران و ائمه و بندگان خوب خدا هميشه حرف‏هاى خوب زدند و همه ياروياور و پشتيبان آن‏ها بودند؟ [11] ما نيز بايد در پى تحصيل رضاى خدا باشيم و اين را بدانيم كه هركس رنگ خدا را داشته باشد به سرزنش و سخره مردم گرفتار است و هميشه عده‏اى در قفايش سخنان ياوه مى‏بافند و حتى گاهى او را به اشكال عجيب و غريبى تهييج مى‏كنند تا به رنگ آنان درآيد؛ مثلا، به او مى‏گويند عموزاده‏ات پنج سال نيست به تهران آمده و الان برسازى مى‏كند، اما تو مثل او زرنگ نيستى و هنوز در يك خانه كوچك به لقمه‏اى نان و پنير قانعى. راست هم مى‏گويند. ما مانند آن‏ها زرنگ نيستيم، اما از سويى، زرنگ‏ترين مردم عالم هستيم، زيرا به قدرتى وابسته هستيم كه پايانى ندارد. همين كه لطف او با ما و دست او بر سر ما باشد كافى است و بيش از اين چيزى نمى‏خواهيم.

تو با خداى خود انداز كار و دل خوش دار

 

كه رحم اگر نكند مدعى خدا بكند.

     

همين كه مى‏توانيم در هر زمانى و براى هر مسأله‏اى با او خلوت كنيم و مسائلمان را با او مطرح كنيم، همين‏كه مى‏توانيم از زخم‏زبان‏ها به او پناه ببريم و به تأسى از مولايمان عرضه بداريم:

«إلهى و ربى من لى غيرك»

اى پروردگار و مولاى من! جز تو چه كسى را دارم؟

كافى است. ما غير از خدا كسى را نداريم، چون كسانى كه با ما هستند و خيلى صادقانه هم به ما محبت مى‏كنند و قصد ظلم و نيرنگ و فتنه‏اى هم ندارند، تا ابد نمى‏توانند با ما همراه باشند؟ نهايت لطفى هم كه مى‏توانند به ما بكنند اين است كه جنازه‏مان را تنها نگذارند و فاتحه‏اى بفرستند و بگويند فلانى آدم خوبى بود. اما سر آخر، همان‏ها كمك مى‏كنند تا زن وبچه و عروس و دامادمان از سر مزارمان برخيزند و به خانه‏هايشان برگردند. بعد از آن، چه مى‏توانند برايمان انجام دهند؟ هيچ! اما وقتى انسان با پروردگارش همراه باشد، خدا نيز هميشه با او خواهد بود و عنايات و الطاف خود را شامل حال او خواهد كرد. مهم اين است كه انسان راه را پيدا كند و بر كوى محبوب واقعى خيمه بزند. در غير اين صورت، هر كارى كه انجام دهد و هر قدر كه در دنيا زرنگ باشد كارش از اين چند جمله خارج نيست كه بهلول روزى بر ديوار كاخ هارون الرشيد نوشت:

«رفعت الطين و وضعت الدين، رفعت الجصّ و وضعت النصّ، إن كان من مال غيرك فقد ظلمت و اللّه لا يحب الظالمين، و إن كان من مالك فقد اسرفت و اللّه لا يحب المسرفين».

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه