2. صبور است‏

ويژگى ديگر مؤمن صبر فوق العاده اوست. امير المؤمنين در ذكر صفات اهل ايمان نمى‏فرمايد كه مؤمن صابر است. ايشان مى‏توانست مؤمن را صابر بخواند، اما امير المؤمنين، عليه السلام، صفت صبر را براى مؤمن با صيغه مبالغه به كار مى‏برد و او را صبور معرفى مى‏كند. صابر به كسى مى‏گويند كه صبر مى‏كند، اما صبور به كسى اطلاق مى‏شود كه صبر پيشه هميشگى اوست و چنين صفتى در وجود او برجسته است.

مؤمن صبور است و در حوادث تلخ و شيرين زندگى نهايت صبر و استقامت را از خود نشان مى‏دهد. مفهوم چنين سخنى اين است كه او در فرازونشيب‏هاى زندگى، خود را در حريم حق نگاه مى‏دارد. اگر جريان‏ها و حوادث زندگى شيرين و بر وفق مراد او باشد، سرمست نمى‏شود و اگر آن حوادث به كام او بسيار تلخ باشد، به پستى ميل نمى‏كند. او، در همه حال، عبد خدا باقى مى‏ماند. مؤمن انسانى ضعيف و كم‏ظرفيت نيست كه يك حادثه شيرين هوش از سر وى بربايد، اختلال‏ روانى پيدا كند و به قول حضرت سيد الشهداء، عليه السلام، دچار «بطر» [2] و مستى شود. او اين‏قدر كم جنبه و كوچك نيست كه حادثه‏اى سخت در او تأثير منفى بگذارند؛ به طورى كه دربرابر آن‏ها گردن كج كند، ذليل و پست شود و ضعف نشان دهد.

مؤمن كسى است كه ايوب‏وار، ابراهيم‏وار، و حسين‏وار با حادثه روبه رو مى‏شود. او در حريم خدا مى‏ماند و بيرون نمى‏رود، چون بيرون از حريم خدا فقط حريم شيطان و نفس اماره قرار دارد.