در ده بالادست، چينه‏ها كوتاه است

ذو القرنين دوباره پرسيد: چرا همه خانه‏هاى شما به هم راه دارد؟ گفت:

ما انسان هستيم. گاه مى‏شود كه مصيبت و رنجى يا كار مهمى پيش مى‏آيد كه به سرعت بايد به داد هم برسيم. در آن صورت، در اين خانه را به خانه همسايه باز مى‏كنيم و سريع به مشكل پيش آمده رسيدگى مى‏كنيم. به عبارت ديگر، ما پشتيبان و يار يكديگر هستيم.

قرآن كريم در اين‏باره مى‏فرمايد:

«و المؤمنون و المؤمنات بعضهم اولياء بعض».

مردم مؤمن يار يكديگر هستند. كسانى كه دشمن مؤمنين هستند و آبروى آنان را مى‏برند، ولى در عين حال، نماز مى‏خوانند روزه مى‏گيرند از نظر خداوند مؤمن نيستند. علامت مردم مؤمن اين است كه يار و كمك‏كار يكديگر و پشتوانه يكديگر هستند.

البته، ناگفته نماند گاهى حجت بر برخى افراد تمام است، ولى آن‏ها به هيچ‏وجه زيربار نمى‏روند؛ مثلا، گاهى به بعضى افراد گفته مى‏شود كه فلان كار حرام است، رفت‏وآمد به فلان محل حرام است، اما خيلى راحت جواب مى‏دهند: حرام است كه حرام است! اين افراد را ديگر نمى‏شود يارى كرد. مؤمن يار مؤمن است، اما يار كسى كه مخالف خدا و مخالف احكام خدا باشد نيست، هرچند نماز بخواند و روزه بگيرد و اهل هيئت و حسينيه باشد. دليل آن را نيز قرآن بيان داشته است:

«تعاونوا على البر و التقوى و لا تعاونوا على الاثم و العدوان».