وقف صد هزار درخت خرما توسّط حضرت على عليه السلام‏

اميرمؤمنان عليه السلام خرج خود را به اندازه گرفته بود. او هر روز خانه عوض نمى‏كرد؛ هر روز اسب عوض نمى‏كرد؛ سه ماه يكبار، لباس عوض نمى‏كرد. سالى يك بار فرش عوض نمى‏كرد؛ نقاشى گران‏قيمت نداشت؛ گچ‏برى نداشت؛ آينه‏كارى نداشت؛ بلكه آن حضرت مى‏گفت: آن مقدار درخت خرما كه دارد خرج مرا مى‏دهد، پس الان كه اين صد هزار تا درخت خرما به ثمر نشسته، اضافه بر خرج من در زندگى است. آن حضرت اهل اين هم نبود كه آن درختان را بفروشد و پولش را بانك بگذارد، و بعد هم برود به اين طرف و آن طرف كه ببيند كدام بانك بيش‏تر سود مى‏دهد. حضرت فرمود: قنبر! يك قلم و يك صفحه برايم‏ بياور. قنبر مى‏گويد: من يك قلم و يك صفحه براى نوشتن آوردم و به اميرمؤمنان عليه السلام دادم. ديندار مى‏گويد، خودم و ديگران، و ديگران هم هر كه مى‏خواهند باشند. حضرت اين طور نوشت:

بسم الله الرحمن الرحيم.

اين صد هزار درخت خرما را كه تمام آن‏ها را به دست خودم نشانده‏ام و اكنون به لطف خدا، به ميوه نشسته‏اند، وقف نيازمندان و محتاجان مردم مسلمان كردم و توليت آن را به حسن و حسينم واگذار نمودم. حسن و حسين خودم هم حق ندارند يك دانه از اين خرماها را بخورند، مگر آن كه آنان هم مثل فقرا، نيازمند بشوند. «1»

اين رفتار، نمونه يك ديندار واقعى است.