در بهشت، ياد گناهان گذشته را از خاطر گناهكاران آمرزيده مى‏بَرَند

اخلاق خود خداوند، گذشت از گناه بوده است. ما از اول پانزده سالگى‏مان تا حالا چقدر گناه كرديم، ولى مى‏ببنيم خداوند اين گناهان را آشكار نكرده است؛ نه پرونده‏مان را باز كرده تا گناهانمان را بر ملا بكند، و نه به يك شكلى آن‏ها را به رخ خودمان كشيده است تا شرمنده شويم. بعد هم زمينه گذشت خود از آن‏ها را براى‏مان قرار داده و گفته است، گناه را ترك بكنيد كه همان ترك، توبه است‏ ، و من شما را مى‏بخشم، و در قيامت هم آن‏ها را به رختان نمى‏كشم.

فقط يك مسأله مى‏ماند كه اگر گناهكار بخشيده شده را به بهشت ببرنند، او در آن جا مى‏بيند، همه شاد هستند، ولى او در درون خود غصه‏دار است؛ او پيوسته ياد گناهانش مى‏افتد و مى‏گويد، چقدر خدا در حق من آقايى كرده است. حق من نبود كه به بهشت بيايم، اما حالا پروردگار من را در بهشت آورده، و از اين بابت، هميشه غصه مى‏خورد و هميشه رنج مى‏كشد.

خداوند براى حل اين مسأله چكار مى‏كند؟ پروردگار قبل از اين كه گناهكار آمرزيده شده را به بهشت ببرد، كلّ گناهان او را تا ابد از يادش مى‏برد؛ يعنى گناهكار تايب هيچ وقت در بهشت به ياد هيچ يك از گناهانش نمى‏افتد تا غصه بخورد؛ چون بهشت جاى غصه خوردن نيست.