مشاهده مهرورزى خداوند با بندگانش در دعاى عرفه امام حسين عليه السلام‏

همين‏طور اگر جوانان مى‏خواهند محبت و مهرورزى خداوند متعال را ببينند كه چگونه است، همين حالا در خانه دعاى عرف حضرت ابى‏عبدالله الحسين‏ را در مفاتيح‏الجنان ببينيد ، آن جايى كه جملات اين جورى شروع مى‏شوند:

«انْتَ الَّذِى سَتَرْتَ»

تويى كه آبروى من را نبردى‏

و الا تو كه مى‏دانى كه در پرونده من چه چيزهايى ثبت شده، اما اين‏قدر تو رفيق خوب و مهربانى هستى كه بر روى چهل سال گناهان من پرده كشيدى. تازه ما چند تا گناه كرديم.

حكايت شده كه مردى به نام ابن صمد بيش‏تر اوقات شب و روز وجود خود را محاسبه مى‏كرد. تا اين كه روزى ايام گذشت عمرش را حساب كرد، ديد شصت سال از عمرش گذشته است. روزهاى عمرش را كه حساب كرد، ديد بيست و يك هزار و نهصد روز شده است. فرياد زد، واى بر من، اگر من در هر روز تنها يك گناه بيش‏تر مرتكب نشده باشم، پس خدا را با بيست و يك هزار و نهصد گناه ملاقات مى‏كنم. اين را گفت و بيهوش بر زمين افتاد، و در همان حالت بيهوشى از دنيا رفت.

در رواياتمان دارد اگر گناه، گناهان سنگين، به نهصد هزارتا برسد، حوصل ملائكه به قول معروف سر مى‏رود، و مى‏گويند: خدايا! باز هم مى‏خواهى آبرودارى كنى؛ باز هم مى‏خواهى محبت كنى، ديگر اين بنده را رد كن. خطاب مى‏رسد: مگر اين بنده چند تا گناه دارد؟ ملائكه مى‏گويند: نهصد هزار گناه. خداوند مى‏گويد: من به اين بنده مهلت مى‏دهم تا توبه كند. مگر بارِ اين نهصد هزار گناه بر روى شما سنگينى مى‏كند؟ اين بنده معصيت من را كرده و نه معصيت شما را، پس چرا شما ناراحتيد؟ او با من درگير شده، نه با شما.  اين مهربانى پروردگار و لطف او است.

آن جملات دعاى عرفه كه مشتمل بر عبارت: «انْتَ الَّذِى ...» هستند، بسيارند، و در اين مجال اندك، من نمى‏توانم هم آن‏ها را بيان كنم. نكته اين جا است كه در روايت دارد، امام حسين عليه السلام وقتى كه اين جملات را در صحراى عرفات مى‏گويد، از چشم خود حضرت، مانند: مشك آب، اشك مى‏ريزد. اين در حالى بود كه امام حسين عليه السلام كه من فدايش بشوم، گناهى نكرده بود و در عين حال داشت مى‏گفت: «انْتَ الَّذِى سَتَرْتَ»: تو كسى هستى كه بر گناهانم پرده‏پوشى كردى.