«رحمن» و «رحيم» در قرآن كريم
مرحوم آيت الله العظمى خويى مىگويد، وزن كلم «رحمن»، وزن مبالغه است؛ يعنى پروردگارى كه مهر و رحمتش بىاندازه است. حالا اگر مىخواهيم مهر خداوند را با چشممان هم ببينيم، بايد همين عالم را تماشا بكنيم. هم اين عالم، آاثار محبت و آثار رحمت است. «آب» از آثار عنايت و رحمت است؛ «هوا» از آثار حمت است؛ كوهها از آثار رحمت است؛ يعنى هر چيزى را كه ما در اين عالم مىبينيم، مىبينيم كه آن چيز، جلوه رحمت الله است؛ جلوه مهربانى پروردگار است. اين سخن دربار كلم «رحمن» بود.
و اما كلم «رحيم»، صفت مشبهه است. در ادبيات عرب، صفت مشبّهه واقعيتى است كه دليل بر ثبوت دارد. «رحيم» صفت مشبّهه است؛ يعنى وجود مقدّسى كه مهر، محبت و رحمتش ثابت است و از بين نمىرود و هميشگى و ابدى است.
قرآن صد و چهارده سوره دارد، و اول صد و سيزده سور آن، با رحمانيت و رحميت شروع شده است: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم. البته، يك بار هم يك بسم اللهِ كامل وسط سوره نمل آمده است، و با حساب آن، بسم الله موجود در قرآن، صد و چهل و چهارتا مىشود. يك سوره هم بدون بسم الله شروع شده است، و آن هم سوره توبه است. اين سوره با اين آيه هم شروع شده:
بَراءَهٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى الَّذينَ عاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكينَ
اين جا و در اين سوره، خدا مىخواسته با پيمانشكنان با تلخى برخورد بكند كه من شما را نمىخواهم و من از شما نمكخورهاى نمكدانشكن متنفّر و بيزار هستم؛ اين جا ديگر جاى بسم الله نبود؛ جاى رحمت نبود؛ جاى رحيم نبود؛ جاى رحمان نبود؛ اما همين خدا، در دو و سه تا آى پايينتر، يك مرتبه درگيرىاش به طور كلى فروكش مىكند و به همين نمك به حرامهاى عهدشكن مىگويد، اگر توبه كنيد، من شما را قبولتان مىكنم و گناهتان را مىبخشم و شما را مىآمرزم.
من اين سخنان را دارم مىگويم كه اگر خداى نكرده جوانى كه فريب فرهنگ غرب، و يا فريب ماهوارهها، و يا فريب رفيق بد را خورده و از پروردگار فاصله گرفته است، برگردد؛ چون تا ابد او در زندگى خود نمىتواند رفيقى مهربانتر و با محبتتر از خداوند پيدا كند. به خدا قسم، جوانان بايد توجّه كنند كه:
اين دغلدوستان كه مىبينى مگسانند گرد شيرينى
سعدى
جوانان بايد بدانند كه بهترين رفيق، آن كسى است كه محبت و مهرش ثابت است و محبت و مهرش هم مُثبت مىباشد و در برابر هزينه كردن مهر و محبتش هم هيچ چيزى از شما نمىخواهد. فقط محبت مىخواهد.
English