ديدگاه اميرالمؤمنين على عليه السلام درباره قرآن

 اميرالمؤمنين على عليه السلام جمله‏اى در »نهج البلاغه« دارند كه من اولين بارى كه اين جمله را ديدم ، خيلى برايم مهم بود و باعث شد كه ارتباط من با قرآن مجيد دگرگون شود ، يعنى اگر رابطه من با قرآن مجيد ، رابطه متوسطى بود ، تبديل به رابطه‏اى عالى شد . اميرالمؤمنين عليه السلام خودش قرآن ناطق است و اين قرآنى كه در دست ما است ، قرآن لفظى است ؛ وحى الهى در لباس الفاظ آمده است ، اما اميرالمؤمنين على عليه السلام قرآن عينى و انسانى است . يعنى تجسم سى جزء قرآن، به صورت انسانى است .

 عظمت اين بيانات از آفرينش نيز بيشتر است . اين متن فرمايش حضرت درباره قرآن است كه فرمودند :

 خدا چون با چشم سر به وسيله مخلوق - انسان - ديده نمى‏شد ، چون ديده‏هاى مادى گنجايش آن معنويت بى‏نهايت را ندارد ، او نيز حد و حدودى ندارد كه جمال ، جلال و زيبايى او به چشم بيايد ، چون چشم ما محدود است و قدرت ديدن بى‏نهايت را ندارد .

 حاج ملاهادى سبزوارى ، يكى از عرفاى بزرگ الهى در قرن سيزدهم بوده است ، در اين مورد مى‏فرمايد :

  چشم ما ديده خفاش بود ، ورنه تو را

جلوه حسن به ديوار و درى نيست كه نيست

 گوش اسرار شنو نيست وگرنه اسرار

برش از عالم معنا خبرى نيست كه نيست

 موسى‏اى نيست كه دعوى انا الحق شنود

ور نه آواى تو اندر شجرى نيست كه نيست

  نقص در آنجا نيست كه ديده نمى‏شود . محدوديت در ما است كه نمى‏توانيم ببينيم . چون پروردگار عالم به چشم سر ديده نمى‏شد .

 حضرت على عليه السلام فرمودند : و خداوند دوست داشت كه انسان او را ببيند ، لذا » فتجلّى لهم سبحانه فى كتابه « در قرآن جلوه كرد .(6) معنى آن اين است كه اگر مى‏خواهيد خدا را ببينيد ، قرآن را ببينيد .