سزاى شيطان

اگردرآيه بيست و دوم سوره مباركه ابراهيم عليه السلام دقت كرده باشيد ، خداوند متعال در آن آيه به اين حقيقت اشاره مى‏كند كه شيطان در هر لباس و هر شكلى باشد ، هنگامى كه ضربه و زخم غير قابل درمان وارد كند و ارزش‏هاى انسانى و الهى شخص را به باد دهد او را رها مى‏كند . آن گرهى كه به كار شما مى‏زند ، اگر در دنيا با توبه باز نكنيد ، در قيامت باز شدنى نيست .

 خداوند هشدارهاى جالبى نسبت به اين دشمن داده است ؛ در اوايل سوره مباركه ص به شيطان خطاب مى‏كند :

  » لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ وَ مِمَّن تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ «

 از حالا بگويم : به خودم سوگند ، در قيامت ، دوزخ را از تو و كسانى كه از تو پيروى كنند ، پر مى‏كنم .

 از آيه استفاده مى‏شود كه منظور اين آيه ، پيروىِ اختيارى است . مردم مى‏توانند پيرو شياطين نباشند ، دعوت گمراهان را اجابت نكنند و در بند اين بندبازان حرفه‏اى نيافتند . يقيناً اگر در اينجا مسأله اجبارى در كار بود ، اين آيه نازل نمى‏شد .