قرآن، خير دنيا و آخرت

 پيغمبر اسلام صلى الله عليه وآله مى‏فرمودند :

 » انّى قد جئتكم بخير الدنيا و الاخرة «

  من خير دنيا و آخرت را براى شما آوردم . آن خير دنيا و آخرتى كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله آورده بودند ، همين قرآن است .

 به شاگرد كلاس قرآن بايد گفت : تماشاى قرآن ، تماشاى خداست ، يعنى ببين چقدر به تو لياقت داده‏اند كه پروردگار با تجلّى در قرآن ، آمده كه در ظاهر نيز همه جا با تو باشد و تو از بودن چنين همراهى ، با اين جلوه كه همه جا با تو باشد ، بهره‏مند خواهى شد .

 ما كارى به مكتب اقبال لاهورى نداريم ، اما هشتاد درصد گفته‏ها و نوشته‏هاى او حكيمانه ، دلسوزانه و علمى است . او از دوازده سالگى در شهر آكسفورد انگلستان ، يكى از دانشجويان مهم دانشگاه بوده و با نمرات عالى قبول شده بود .

 در كشورى كه زنان و دخترانش نيمه عريان بودند ، دوازده سال با قرآن زندگى كرد و آن را ترجمه كرده و تا آخر عمر خويش چندين بار قرآن را ختم كرده بود .

 همان قرآنش را اكنون نگهداشته‏اند . از آن قرآن كه چاپ گذشته هند بوده ، هيچ صفحه‏اى نيست ، مگر اين كه اثر اشك چشم او در رنگ تمام صفحات آن مشهود مى‏باشد .

 چند نوع گريه نيز كرده است . چون ما چند نوع گريه داريم ؛ گريه شوق ، كه مثلاً چند سال فراق مى‏كشد ، بعد به وصال و نهايت خوشى مى‏رسد ، امنيت خاطر عجيبى پيدا مى‏كند ، ولى بلند بلند گريه مى‏كند  . يا گريه غم كه وقتى به شخصى مصيبت مى‏رسد و ناراحت مى‏شود ، اشك از ديده‏اش جارى مى‏شود .

 يا وقتى در خلوت خانه ، حرم يا باطنش مى‏نشيند ، با اعتمادى كه به قرآن و انبيا دارد ، ياد قيامت ، هفت طبقه دوزخ ، نوزده موكّل الهى بر آتش و عذابى كه » لا تقوم له السموات و الارض «مى‏كند و اشكش مى‏ريزد ، اين گريه خوف است . البته نه براى دل‏هاى قسى و زنگار گرفته كه ديگر رقّت در آن از بين رفته است .